Η δυναμική της παράστασης που σκηνοθέτησαν η Άννα Παναγιωτοπούλου και ο Φωκάς Ευαγγελινός, βασίζεται στο ακραιφνές «εδώ και τώρα» και κάτω απ’ αυτήν την οπτική, η βωμολοχία ελατώνεται, καθώς ο στόχος επεκτείνεται πέρα από την ανάδειξη των κακώς κειμένων, και στη βαθύτερη αιτιολόγηση των αρνητικών δεδομένων της πραγματικότητας και στην αναζήτηση των αληθινών αιτιών και κινήτρων, διαδικασίες που επιχειρούνται με την ενδοσκοπική ανάλυση των λαθών, προσωπικών και συλλογικών.

Το σύνολο της πραγματικότητας έχοντας ως επίκεντρο την οικονομική κρίση, διαχέεται σε επί μέρους τμήματα που αναδεικνύουν τη σήψη και την παρακμή σε κάθε τομέα της ζωής. Η οικονομική ύφεση, η ολοένα αυξανόμενη απώλεια των μεγαλείων της πλασματικής ευδαιμονίας των δεκαετιών που συνόδευσαν τη μεταπολιτευτική περίοδο, άνοιξε τους ασκούς του Αιόλου, πυροδοτώντας, μαζί με τη συλλογική οργή και το διογκώμενο ρεύμα των αυτοκτονιών, και την πρόθεση-διάθεση του λαού  στην κατεύθυνση του να δει, να συνειδητοποιήσει και να καταγγείλει τις αιτίες της κατάντιας του, αλλά και να επαναπροσδιορίσει τις αληθινές του αξίες. Άρα, πρέπει να συνειδητοποιήσει τις χίμαιρες του νεοπλουτισμού, της ψεύτικης ευημερίας, του life style, του λαϊκισμού, της εξαπάτησης και της μοναξιάς και να τις εκμηδενίσει, για να επανακτήσει το βηματισμό του.

Το πρώτο μέρος της επιθεώρησης δίνει το στίγμα του από το πρώτο κιόλας νούμερο «Ποιά είναι η θέση μας». Η Άννα Παναγιωτοπούλου, η Μίρκα Παπακωνσταντίνου και η Χρύσα Ρώπα χρησιμοποιούν το λογοπαίγνιο που ελλοχεύουν οι λέξεις αριστερά-δεξιά-κέντρο, για να καταλήξουν στην αποδόμηση του συμβολικού φορτίου των όρων. Οι ιδεολογίες κατέρρευσαν, έχασαν τον προσανατολισμό τους και μετά την  έναρξη της οικονομικής κρίσης αναμοχλεύτηκαν στη δίνη των προσωπικών συμφερόντων και των επικοινωνιακών τακτικών. Μια μεταπολιτευτική περίοδος σαράντα ετών, ανέδειξε, με αφορμή την κρίση,την ισχυρή αντίθεση αυτού που στην πραγματικότητα υπηρέτησαν οι ιδεολογίες με αυτό που παρουσιάζονταν φαινομενικά να εξυπυρετούν. Στα πλάισια αυτά, ξεγυμνώνεται το πλασματικό και οι επικοινωνιακοί όροι που το συντήρησαν, προκειμένου να αναδειχθεί η ασυμφωνία φαινομένου-πραγματικότητας καθώς και ο βαθμός εξαπάτησης. Έτσι το νούμερο προκαλέι άφθονο γέλιο.

Αποκορύφωμα αυτής της λεκτικής ειρωνείας αποτελεί το νούμερο της Άννας Παναγιωτοπούλου «Όσκαρ» που οδηγεί στο απροσδόκητο και στην έκρηξη με κλιμακωτές διαβαθμίσεις λεπτής ειρωνείας και αυτοειρωνείας στην αρχή που θα καταλήξουν σταδιακά σε σαρκαστικούς και καυστικούς τόνους. Ο έπαινος ικανοτήτων που απουσιάζουν ή κακών ιδιοτήτων επιβεβαιώνει την άποψη του Κώστα Γεωργουσόπουλου ότι η σάτιρα του υπαινιγμού είναι πιο δολοφονική. Πολιτικοί και δημοσιογράφοι μπαίνουν στο στόχαστρο αυτής της κριτικής, αφού το μαχαίρι επιχειρεί να εισχωρήσει βαθιά στο κόκκαλο. Πιο ευθεία όμως γίνεται η επίθεση της εν λόγω ηθοποιού στο νούμερο του δεύτερου μέρους « Υποφέϊρω Υποφέϊρω», όπου επιχειρείται ένα σύντομο ψυχογράφημα των πολιτικών αρχηγών με γλώσσα ωμή κι ευθύβολη,

Η Χρύσα Ρώπα με την ανεπιτήδευτη ελευθεροστομία και το αστείρευτο χιούμορ της, ενσαρκώνει στο νούμερο «Αυτό το άλλο προϊόν» τη μεσήλικη συνταξιούχο, που οργίζεται με τη χαλεπή κατάσταση, στην οποία έχει περιέλθει,διαπράττει παρανομίες για να επιβιώσει, ενώ εκστομίζει ταυτόχρονα τις ανομίες του ελληνικού κράτους και της ελληνικής Αστυνομίας καθώς και την εμπλοκή της τελευταίας στη μαύρη αγορά και νοθεία των ναρκωτικών.
Την έλλειψη επικοινωνίας και τον ψυχικό τραυματισμό του Έλληνα, που κάθε συζήτηση του προκαλεί δυσφορία, γιατί συνδέεται άρρηκτα με το οικονομικό του πρόβλημα, ενσαρκώνουν με επιτυχία ο Αντώνης Καφετζόπουλος και ο Γεράσιμος Σκιαδαρέσης στο νούμερο «Τα λόγια είναι περιττά».
Παράλληλα, η έλλειψη κάθε σεξουαλικής διάθεσης και τα σχετικά απωθημένα έρχονται στο προσκήνιο είτε με τις εμμονές της εξαιρετικής Μίρκας Παπακωνσταντίνου στο νούμερο «Το πουλί του Μάκη», είτε με την «Απολογία του Αγάμητου» του Αντώνη Καφετζόπουλου, αποδεικνύοντας ότι ο τρόπος απόκτησης του αντικειμένου του πόθου περνάει κι αυτός μέσα από τις ευτελείς συνήθειες της κατανάλωσης,της χλιδής,της σαγήνης και του εντυπωσιασμού,αξίες που καλλιέργησε εύστοχα το μεταπολιτευτικό modus vivendi.

Ιδιαίτερη μνεία πρέπει να γίνει στο νούμερο του Παντελή Καναράκη «Η αγανακτισμένη με τα ροζ», καθώς αποδομεί το καταναλωτικό στερεότυπο του life style (γυμναστική, ρούχα, μπαρ, solarium, τυποποιημένα γούστα και συνήθειες) του ομοφυλόφιλου εκείνου που βλέπει το Γκάζι ως τη «Ντίσνειλαντ» της απαγγελίας. Αντίθετα, πλάθει έναν τύπο  ομοφυλόφιλου, ο οποίος αντιμετωπίζει κι αυτός την καθημερινότητα με τις ίδιες δυσκολίες, όπως και οι υπόλοιποι πολίτες, και τολμά οργισμένος να κατέβει να διαδηλώσει στο Σύνταγμα. Στην ουσία, ο χαρακτήρας που ενσαρκώνει, αν και χρησιμοποιεί την ίδια καμπ αισθητική, προκαλέι το γέλιο, αλλά όχι χάριν της συνηθισμένης καρικατούρας, αλλά επειδή απομακρύνεται από τα καταναλωτικά- και σαφώς πολιτικά-στερεότυπα που τον εγκλωβίζουν, χειραφετείται και επιδιώκει να ενσωματωθεί και να διαλεχθεί με κάθε «αρρενωπό» κοινωνικό σώμα που τα φαινόμενα θέλουν να το παρουσιάζουν πάντα «μέσα στην ντούλαπα». Ο ίδιος ηθοποιός αναμετριέται στην ίδια παράσταση με άλλες δυο εκ διαμέτρου αντίθετους ρόλους στα νούμερα «Ει Μανωλιό» υποδύοντας έναν Κρητικό και  στο «Βουκολικό Δράμα».Στο τελευταίο μάλιστα μαζί με την ξεκαρδιστική Άννα Μονογιού και τον απρόβλεπτο Γιώργο Γαλίτη, δίνουν ένα ρεσιτάλ έντεχνου γέλιου.

Η Άννα Μονογιού και η ταλαντούχα και εκφραστική Ιωάννα Τριανταφυλλίδου, αναπαριστούν με τη γλώσσα του προσώπου τους στο «Ρεκτιφιέ»  τις αλλαγές που προξενούν οι γυναίκες στο σώμα τους για να διατηρήσουν την ομορφιά και τη νεότητά τους, φωτίζοντας με χιούμορ και έντονο σαρκασμό τα πρότυπα των επιλογών τους.
Ο Γιώργος Γαλίτης μαζί με την Κατερίνα Δημάδη, παίζοντας στο νούμερο «Η Γιουροβίζιον θα μας σώσει», δίνει με το δικό του μοναδικό τρόπο τις διαστάσεις μιας περσόνας αισθητικής trash τύπου, δίχως κανένα πνευματικό υπόβαθρο,που κυνηγά τη δόξα και το χρήμα, προσθέτοντας στοιχεία αυταρέσκειας και γκροτέσκο και χωρίς να μιμείται ανάλογες φιγούρες της τηλεοπτικής ζωής. Ο ίδιος ηθοποιός οικειοποιείται τη γλώσσα του διαδικτύου και του facebook και μαζί με το νεαρό ηθοποιό Γιώργο Τσούρμα, ολοκληρώνουν άλλο ένα επιτυχημένο νούμερο «Ομίτζι και τρία λολ».
Στο δεύτερο μέρος, ο Γεράσιμος Σκιαδαρέσης βγαίνει στη σκηνή ντυμένος τρομοκράτης. Μετά από λίγα λεπτά πέφτει η κουκούλα του γνωστού-αγνώστου και αποκαλύπτεται ότι είναι αστυνομικός. Ο πιο αδικημένος απ’ όλες τις κοινωνικές ομάδες, που τα βέλη όλων ρίχνονται πάνω του, κάνει παράλληλα την αυτοκριτική του, μιλώντας για τη διαφθορά του σώματος, πασάρωντας ανέκδοτα για το φασισμό μιας μεγάλης μάζας του, αλλά και περιγράφοντας με εξομολογητικό τόνο τα κίνητρα που οδηγούν στο εν λόγω επάγγελμα. Παράλληλα, η υποκριτική του ευχέρεια, καταρρίπτοντας το στερεότυπο της ομοιότητας όλων των αστυνομικών, τολμά να φωνάξει : «Οι πιο πολλοί δικοί σας είμαστε». Πρόκειται για ένα παράτολμο νούμερο που βασίζεται στην καταγραφή της πραγματικότητας εκείνης που δεν καταγράφεται εύκολα από ειδησεογραφικά δελτία και που γέρνει το δίκιο της ζυγαριάς προς τη μέση, δίνοντας πνοή και διάσταση σ’ ένα Σώμα που αδυνατεί λόγω θέσης να εκφραστεί και παραγκωνίζεται από μισθούς πείνας, την ίδια στιγμή που διάφορα πολιτικά μορφώματα τα οποία  δια στόματος Άννας  Παναγιωτοπούλου «έχουν κάψει τον εγκέφαλο», προσπαθούν δόλια να υποκαταστήσουν τη δημοκρατική εξουσία του.
Στο ίδιο μέρος, πρωταγωνίστρια της σατιρικής αλληγορίας που βασίζεται στη μυθοπλασία του γιού του προέδρου του ΠΑ.ΣΟ.Κ Ελευθέριου Βενιζέλου, αναδεικνύεται η Μίρκα Παπακωνσταντίνου. Η ηθοποιός αξιοποιεί το γνώριμο τύπο και τα τεχνάσματα του μικρού παιδιού και  προσαρμόζει το σκηνικό ρόλο σε μια υποτιθέμενη φιγούρα της προσωπικότητας του Ελευθέριου Βενιζέλου, δημιουργώντας με την υποκριτική  της  αθωότητα, το Λέλο. Η παιδεία του Λέλου προσπαθεί να ισοροπήσει ανάμεσα σε αυτά που ακούει στο σχολείο από τους συμμαθητές του και στις απαντήσεις –συμβουλές που του δίνει ο πατέρας του. Το μικρό παιδί, όμως, γνωρίζει καλά και με αποστροφή στο κοινό ανακοινώνει με παιδική αφέλεια και αυθορμητισμό:«Τα όνειρα του μπαμπά μου είναι οι δικοί σας εφιάλτες».
Τη χορογραφία και την κίνηση επιμελείται ο Φωκάς Ευαγγελινός.Τη μουσική επιμέλεια και ενορχήστρωση  γνωστών μουσικών κομματιών πολλών  αξιόλογων συνθετών υπογράφει ο Διονύσης Τσακνής. Τα σκηνικά-κοστούμια υπογράφει η Αναστασία Αρσένη. Λειτουργικοί ήταν οι φωτισμοί του Ηλία Βακάκη.
Η παράσταση που παρακολουθήσαμε στο κατάμεστο Άλσος Βείκου ανταποκρίθηκε στις προσδοκίες μας, αντάξιες των επιλογών της Ελεύθερης Σκηνής.