Τους συναντώ τυχαία στο Πεδίο του Άρεως να κάνουν πρόβα και σταματώ να τους απολαύσω. Τα λόγια του Βιζυηνού μπλέκονται με τα ξεφωνητά των αλλοδαπών και το ρυθμικό κελάηδισμα των πουλιών κάτω από τον καυτό ήλιο του καλοκαιριού. Η Δανάη Ρούσσου και ο Γιώργος Νικόπουλος ερμηνεύουν εναλλάξ το έξοχο κείμενο του Γιώργου Βιζυηνού «Το μόνον της ζωής του ταξίδιον» σε διδασκαλία Δήμου Αβδελιώδη και περιοδεύουν σε διάφορα μέρη της Ελλάδας. Οι δύο νεαροί και ταλαντούχοι ηθοποιοί μιλούν στο Stereoworld για το μαγικό τους ταξίδι.


Περιοδεία με Βιζυηνό. Τι σας γοητεύει σ’ αυτό το κείμενο;
Ο λόγος, το ταξίδι μέσα στις λέξεις, μέσα στις εικόνες, μέσα από τη διδασκαλία του Δήμου Αβδελιώδη, γιατί η διδασκαλία κάνει τις λέξεις να γίνονται εικόνες. Η γλώσσα σε τοποθετεί σε μία σύμβαση σε σχέση με τη γλώσσα της σημερινής εποχής, ο τρόπος που είναι φτιαγμένες οι λέξεις, το συντακτικό, σε οδηγούν από άλλο δρόμο στο νόημα. Το κείμενο αγγίζει πολλά νοηματικά επίπεδα. Ωστόσο, η καθαρεύουσα δεν υπερισχύει του νοήματος. Το νόημα συγκινεί, όχι οι λέξεις.

Πώς δουλέψατε με το Δήμο Αβδελιώδη;
Ως μουσικά όργανα. Ο Δήμος αντιμετωπίζει το κείμενο ως μια παρτιτούρα. Εμείς καλούμαστε ν’ αναπαράγουμε αυτή την παρτιτούρα. Ο λόγος είναι διδαγμένος σα μουσική που εξυπηρετεί το νόημα. Η παραμικρή ανάσα είναι μελετημένη και διδαγμένη από το Δήμο. Εμείς δανείζουμε απλά το σώμα.

Ρόλος που θα θέλατε να ερμηνεύσετε;
Δεν εστιάζουμε σε ρόλους, γιατί στη διδασκαλία που κάνει ο Δήμος Αβδελιώδης, δίνει την ευκαιρία στον κάθε ηθοποιό να μπορεί να παίξει όλους τους ρόλους, να μάθει όλο το έργο. Έτσι λοιπόν, μας ενδιαφέρουν τα έργα και οι συγγραφείς.

Έργα που θα θέλατε να παίξετε;
«Περιμένοντας τον Γκοντό» του Μπεκέτ, «Βάκχες» του Ευριπίδη, «Όνειρο καλοκαιρινής νύχτας» του Σαίξπηρ και πολλά άλλα.

Ταινία που αγαπάτε;
«Into the wild» του Σον Πεν.

Τελευταία φορά που κλάψατε;
Μετά από μια δύσκολη πρόβα.

Στίχοι που έχουν χαραχθεί στο νου σας.
«Στο μυαλό είναι ο στόχος.
Το νου σου.»
(Κατερίνα Γώγου)

«Το φόβο μη φοβάσαι κι ο πόνος δεν πονεί
Μόνο ξεφανερώνει του θανάτου η στιγμή.»
(Βαγγέλης Γιαννάκης)

Η σχέση σας με την πολιτική;
Έρχεται μέσα από το θέατρο. Αυτός είναι ο τρόπος για ν’ αντιμετωπίζουμε ό, τι συμβαίνει γύρω μας, στην πολιτεία, είτε καλό, είτε κακό.

Πιστεύετε στον Θεό;
Στη φύση.

Φοβάστε τον θάνατο;
Την αρρώστια φοβάμαι, όχι τον θάνατο. Όπως λέει ο Σωκράτης στην «Απολογία» του, ο θάνατος είναι κάτι που δε γνωρίζουμε.

Τη μοναξιά;
Ο Μπονιουέλ στην «Τελευταία Πνοή» έγραψε «αγαπώ τη μοναξιά με την προϋπόθεση ότι που και που έρχεται κάποιος φίλος να πούμε δυό λόγια.»

Ο έρωτας στη ζωή σας;
Κινητήριος δύναμη.

Τι σας προκαλεί γενικά οργή;
Χίλια πράγματα. Το ότι καθημερινά προσπερνάς ανθρώπους εν δυνάμει νεκρούς, ασεβείς, αγενείς, υπερόπτες….

Στο θεατρικό χώρο;
Αντί να λειτουργεί αυτόνομα και να προάγει τις επαναστατικές κινητήριες δυνάμεις, αναπαράγει πρότυπα καταστολής, τα πρότυπα της τηλεόρασης.

Πώς βιώνετε την οικονομική κρίση;
Με δράση.
Τη θεατρική δράση, που είναι πολιτική δράση. Πολλοί από τους ανθρώπους που ανήκουμε εκεί, στην ομάδα που διδάσκει ο Δήμος Αβδελιώδης, λειτουργούμε συλλογικά και τα καταφέρνουμε

Πού θα χαρίζατε γενναιόδωρα το χαμόγελό σας;
Στα ζώα και στα παιδιά. Σε ό, τι μένει ακόμα αθώο.

Μια δυνατή ανάμνηση;
Το πώς γεννήθηκε η παράσταση «Ιχνευτές» του Σοφοκλή, στο στούντιο Λήδρα.
Μάιος 2010. Με πυρήνα Δήμο Αβδελιώδη, Βαγγέλη Γιαννάκη, Μαρία Πασσαλή, Ξενοφών Συμβουλίδη.

Προσεχή σχέδια;
«Πέρσες» του Αισχύλου, «Ιχνευτές» του Σοφοκλή και «Το μόνον της ζωής του ταξίδιον» του Βιζυηνού, υπό τη διδασκαλία του Δήμου Αβδελιώδη.