Χώρος:
Νέο Κτίριο Μουσείου Μπενάκη (Αίθριο) , Αθήνα
14 Σεπτέμβριος 2009
Στέλλα Παρασχά
Ένας από τους αγαπημένους σκηνοθέτες αυτής εδώ της στήλης καταπιένεται για δεύτερη φορά με το μπλέξιμο μουσικής και θεάτρου. Δύσκολο εγχείρημα, εκ των πραγμάτων, και με τα λιγοστά μέσα που διέθετε θαύματα δε θα μπορούσαν να συμβούν. Εκτός αν συνέβησαν, βέβαια, και δεν τα είδα, επειδή δεν πίστευα αρκετά. Την επόμενη φορά θα νηστέψω πριν πάω τουλάχιστον επί μία εβδομάδα.
Ας μιλήσω αρχικά για τον επιβλητικό, με μινιμαλιστική αρχιτεκτονική, χώρο που φιλοξενεί την παράσταση, το αίθριο του Μουσείου Μπενάκη στην Πειραιώς. Μπορεί να κάνει λίγο κρυάκι --μην ξεχάσετε το φούτερ-- , αλλά η απαράμιλλη αίσθηση που αφήνει το τετράγωνο κομμάτι ουρανού που φαίνεται αν σηκώσετε τα μάτια σας κατά τη διάρκεια της παράστασης αξίζει τον κόπο. Η χρήση των κεκλιμμένων επιπέδων προς όφελος της σκηνογραφίας, όπως και των τετραγωνισμένων τζαμωτών, που γέμισαν, ως άλλες οθόνες, με αναπαραστάσεις πράξεων και αισθημάτων των βοηθητικών ηθοποιών είναι έξυπνη και δίνει ζωή κόντρα στην ελλοχεύουσα στατικότητα της παράστασης.
Ας μην παραλείψω, όμως, τα βασικά: η εν λόγω μιουζικαλόπερα βασίζεται από αρκετά έως καθόλου στον Ευτυχισμένο Πρίγκηπα (The Happy Prince), το γνωστό, γλυκόπικρο διήγημα του Oscar Wilde. Βασίζεται αρκετά, αν λάβουμε υπόψιν την ραχοκοκκαλιά της ιστορίας (του narrative τελοσπάντων), τα γεγονότα που αφηγείται αδρά και τους χαρακτήρες. Δε βασίζεται καθόλου, αν συγκρίνουμε τον ίδιο το λόγο, το ύφος, και τη χρήση της γλώσσας εν γένει. Όπως καταλαβαίνετε, ένας μαιτρ του λόγου όπως ο Oscar δύσκολα μπορεί να αναπαραχθεί ή έστω να παραλλαχθεί επιτυχώς, αλλά η ένστασή μου είναι κυρίως στο ίδιο το είδος του λιμπρέτου όπερας γενικώς, που το θεωρώ εν ολίγοις cheesy στην πλειοψηφία των περιπτώσεων, αν όχι στο σύνολό του, τουλάχιστον σε κάποια μέρη του ( χωρίς αυτό να αναιρεί την αγάπη μου για την όπερα).
Άρα, αν λάβουμε υπόψιν τα παραπάνω, ένα λιμπρέτο όντας από μόνο του λιγουλάκι αστείο, γέρνει σοβαρά προς τη γελοιότητα αν του προσθέσεις για πρωταγωνιστή το απαστράπτον άγαλμα του Prince ή Symbol που έχει χρυσή καρδιά. Η αλήθεια είναι ότι είχα μεγάλες προσδοκίες για φοβερό χιουμοράκι, και βρίσκοντας μόνο ολίγο χλιαρό, το πήρα κατάκαρδα.
Καλά που υπήρχε η μουσική, για να μας αποζημιώσει. Κι αυτή δυσκολεύτηκε κάπως, βέβαια, εξαιτίας πρακτικών προβλημάτων, όπως η κακή ηχητική εγκατάσταση που συχνά έκανε τις φωνές να ακούγονται εκκωφαντικές, αλλά και κάποια φαλτσαρίσματα που ξέφευγαν από τους κατά τ' άλλα εξαιρετικούς ερμηνευτές. Ξεχώρισα, φυσικά, την Ταγκούλη και τις άλλες δύο νεαρές, έναντι των νεαρών. Αυτό το ultra rock χελιδόνι και ο σοβαρός κύριος κάπως μου τα χάλασαν.
Για την ιστορία, θα θυμήσω τις αγαπημένες μου μαγικές παραστάσεις του Χατζάκη: δίχως άλλο το Άγνωστο Αριστούργημα και το La Jetee. Εκεί, βρήκα αυτή τη μικρούλα στιγμή που όλοι ψάχνουμε, την μαγική στιγμή που έρχεται εκεί που δεν την περιμένουμε, ενώ είμαστε χαμένοι στη σκοτεινή πλευρά της σκηνής, κατάμονοι ανάμεσα σε τόσους άλλους.
Παραστάσεις: καθημερινά, έως 14 Σεπτεμβρίου, 21:30
