Χώρος:
θέατρο Άσκηση, Φραγκούδη 18-20 (Πίσω από το Παντειο) , Αθήνα
14 Απρίλιος 2009
Ελένη Καραμάνου
Στο θέατρο Άσκηση παίζονται αυτές τις μέρες οι τελευταίες παραστάσεις του Φτζικτ, ενός έργου που πρώτη του φορά ο συγγραφέας του Παναγιώτης Ρενιέρης το πήγε ως την Θεατρική Ομάδα της Ιατρικής Αθηνών και μαζί από κείμενο το έκαναν παράσταση. Μια παράσταση από αυτές που δίνουν στην έννοια του ερασιτεχνικού θεάτρου τη σωστή της διάσταση. Ελεύθερο να κάνει ό,τι θέλει όπως το θέλει, αλλά άριστα δουλεμένο για να φωνάξει αυτήν του την ελευθερία όσο πιο δυνατά γίνεται.
Τι μας φωνάζει; Μας φωνάζει τον έρωτα, μας φωνάζει τον θάνατο, το μαζί και το μόνος και πόσο όλα αυτά είναι ένα. Μέσα μας, έξω, κάπου· τώρα, μετά ή κάποτε.
Μια ιστορία στο άσπρο και στο μαύρο, μια ιστορία στα ροζ: σαν παραμύθι και σαν τρόμος. Όλη η ιστορία εκτυλίσσεται μέσα σε ένα παλιό θέατρο σε αχρηστία. Εκεί, οι δύο ατσαλάκωτοι κουστουμάτοι συνεχώς διαπληκτίζονται και η γριά με το κόκκινο φόρεμα αφηγείται το παραμύθι. Το παραμύθι του Φτζικτ που αγαπάει την Αριάνθη, αλλά τον έδιωξαν απ’ τη χώρα του κι έκτοτε πλανιέται, ρωτάει τους σοφούς, παίρνει ένα σωρό άλλα ονόματα, ώσπου να τα καταφέρει να γυρίσει στη χώρα του θριαμβευτικά, έχοντας διώξει από πάνω του την περιφρόνηση που το όνομά του προκαλούσε. Παράλληλα με τον Φτζικτ, πλανιούνται οι ιστορίες ζευγαριών που χωρίζουν, ερωτεύονται, πεθαίνουν ή απλώς ζουν. Πλανιέται η σωστή απάντηση που περιμένει τη σωστή ερώτηση. Όλα πλανιούνται όπως πλανιούνται οι σκέψεις, οι αναμνήσεις και οι φαντασίες. Κι όλα τα διώχνει άγρια η επιθυμία ενός ανθρώπου να δώσει τέλος στη ζωή του.
“Ο έρωτας που κρύβει τον θάνατο”, αυτή είναι η φράση που συγκράτησα από την παράσταση και είναι γεγονός ότι το κείμενο, αν και φλύαρο κάποιες φορές, κρύβει πολλές αλήθειες, όχι απαραίτητα τις αυτονόητες. Γι’ αυτό θαυμάζουμε την προσπάθεια του Παναγιώτη Ρενιέρη, ενός νέου δημιουργού που έκανε τις αλήθειες του κείμενο και τέλος δράση, σε μια πολύ πετυχημένη συνεργασία με την ομάδα της Ιατρικής. Στην επιτυχία της παράστασης συμβάλλει τα μέγιστα η σκηνοθεσία· άκρως ευρηματική –η αρχή ήταν από τις πιο εντυπωσιακές που έχω δει, και το τέλος καθηλωτικό- αν και μερικές φορές δεν αποφεύγεται η παγίδα του να κρατώνται κάποια ευρήματα περισσότερο από όσο ίσως αντέχουν. Συγχαρητήρια αξίζει και η επιλογή του θεάτρου, που στη συγκεκριμένη παράσταση έχει τον 15ο ρόλο και τον υποστηρίζει στο έπακρο, προσδίδοντας την ατμόσφαιρα και τη σκληρότητα που το έργο χρειάζεται.
Τέλος, οφείλουμε να αναφέρουμε τον συντονισμό και την άριστη απόδοση όλων των ηθοποιών, στοιχεία που έχουν σίγουρα να κάνουν με την επιμονή και την υπευθυνότητα τόσο του σκηνοθέτη όσο και της ομάδας. Η Θεατρική Ομάδα της Ιατρικής Αθηνών είναι εξάλλου ένας από τους παλιότερους φοιτητικούς θιάσους, που κάθε χρόνο παρουσιάζει αξιόλογες προσπάθειες, όπως την Επίσκεψη της Γηραιάς Κυρίας του Ντίρενματ (2007) ή τον Καλό Άνθρωπο του Σετσουάν του Μπρεχτ (2008), ενώ μέσα στον Μάιο ανεβάζουν και το έργο Οδυσσέα Γύρισε Σπίτι του Ι. Καμπανέλλη. Ένα έργο, όμως, πρωτότυπο και τόσο προσεγμένο, όπως το Φτζικτ, ανεβαίνει ένα σκαλί παραπάνω και μας αφήνει πάνω απ’ όλα αισιόδοξους για τις προσπάθειες που έπονται.
Ταυτότητα Κείμενο - Σκηνοθεσία: Παναγιώτης Ρενιέρης Σκηνικά: Νίκος και Βασίλης Μαγουλιώτης Κοστούμια: Δήμος Κλιμενώφ Φωτισμοί: Παναγιώτης Μανούσης
Μουσική Επιμέλεια/ Σύνθεση: Ίκαρος Ματσούκας, Άννα Δημητροπούλου
Μια παραγωγή της Θεατρικής Ομάδας Ιατρικής Αθηνών
8-14 Απριλίου 2009,21.00
Κρατήσεις: 210 9236993 (θέατρο ΑΣΚΗΣΗ),
6947557206 (Αποστόλης) και 6974998433 (Είρηνα)
θέατρο Άσκηση
Φραγκούδη 18-20 (Πίσω από το Παντειο)
