Καιρό τώρα ήθελα να πάρω συνέντευξη από τον Monsieur Minimal. Κι αυτό γιατί από την πρώτη στιγμή που τον γνώρισα – την εποχή που πρωτοκυκλοφόρησε η Πάστα Φλώρα - κατάλαβα ότι είναι ένας ιδιαίτερα ξεχωριστός τύπος. Απίστευτα τελειομανής, έξυπνος, με ισχυρή γνώμη, και διαφορετική ματιά.
Και να λοιπόν που ήρθε η ευκαιρία που περίμενα με την κυκλοφορία του πρώτου δείγματος της νέας του δουλειάς! Έτσι λοιπόν βρεθήκαμε, μεσημέρι Τετάρτης στα ειδυλλιακά Πετράλωνα, στο ξεκίνημα ακριβώς του καλοκαιριού – που άργησε κομμάτι φέτος - να συζητάμε περί μουσικής αλλά και επικαιρότητας, πίνοντας θεϊκά Mojito!


Εδώ και μερικές εβδομάδες έχουμε νέο και πολύ όμορφο υλικό. Πες μου λίγα λόγια γι’ αυτό το E.P.
Είναι ο προάγγελος του τρίτου άλμπουμ, το οποίο θα είναι αγγλόφωνο. Θέλοντας λοιπόν να δώσω μια γεύση, λίγο πριν το καλοκαίρι, αποφασίσαμε στις 3 Μαΐου να βγάλουμε ένα μικρό E.P., από την επερχόμενη δουλειά και να προδιαθέσουμε το κοινό για το τι περιμένει από το άλμπουμ. Τα συγκεκριμένα κομμάτια είναι τα πιο καλοκαιρινά, τα υπόλοιπα δε θα είναι στην ίδια «δροσερή» ατμόσφαιρα.

Το καινούριο άλμπουμ, έχει ήδη ολοκληρωθεί; Έχεις στο μυαλό την τελική μορφή;
Το άλμπουμ αυτό έχει στοιχεία από 80’s, από 90’s και από 00’s. Είναι ένα παζλ από όλο αυτό το διάστημα, πριν και μετά την «Πάστα Φλώρα» εποχή. Έχει γραφτεί κυρίως στην Αθήνα, άρα θα αντικατοπτρίσει την εδώ περίοδό μου. Σε αντίθεση λοιπόν με το «Πάστα Φλώρα», έχει και πιο σκοτεινά στοιχεία. Είναι και  λίγο περίεργο όμως το επόμενο άλμπουμ. Υπάρχει περίπτωση να είναι και διπλό αλλά ακόμα δεν έχω καταλήξει. Όλα εξαρτώνται από το πώς θα βγει στην τελευταία ακρόαση, πως θα μου εξελιχθεί το concept του να χωρίσω τα κομμάτια, μόλις τελειώσω από το στούντιο. Στην ουσία θα είναι δυο διαφορετικά CD και κλίνω κατά ένα μεγάλο ποσοστό προς τα εκεί γιατί με αυτό τον τρόπο θέλω να κλείσω και ένα κύκλο δημιουργίας και να μπω σε μια άλλη εποχή.

Όπως σου είπα και off the record, διακρίνω πολύ μεγάλη εξέλιξη. Δηλαδή από το «Lollipop» μέχρι τώρα, νιώθω ότι συνεχώς ανανεώνεις και εμπλουτίζεις τη μουσική σου. Τι έχει συμβάλει μέχρι τώρα σε αυτό;
Η προσωπική μου άποψη είναι ότι το επόμενο άλμπουμ θα είναι ένα πέρασμα τόσο από το «Lollipop» αλλά και από το «Πάστα Φλώρα» που θα καταλήγει σε κάτι καινούριο. Σίγουρα τα ακούσματα σε όλη αυτή τη διάρκεια είναι εντελώς διαφορετικά, το ίδιο και οι μουσικοί πειρασμοί αλλά δε θεωρώ ότι είναι ένα τόσο μεγάλο άλμα μουσικά. Οι κύριες αναφορές μου παραμένουν σε πιο 90’ s στοιχεία. Αυτό που δε θέλω με τίποτα, είναι να κάνω το ίδιο πράγμα μουσικά. Το ίδιο βέβαια ισχύει και στην καθημερινή μου ζωή. Το να κάνεις συνέχεια το ίδιο πράγμα είναι βαρετό! Δεν ξέρω κατά πόσο είναι μια συνταγή επιτυχίας ή αποτυχίας αυτό, απλά ότι και αν κάνω είναι προσωπική μου ανάγκη. Είναι αυτό που πραγματικά θέλω και χρειάζομαι!

Μέχρι τώρα σε είχαμε συνηθίσει πιο μοναχικό πάνω στην σκηνή και τώρα βλέπουμε μια μπάντα με… τα όλα της!  Αν κρίνω από αυτό που λαμβάνουμε εμείς, πρέπει να υπάρχει «χημεία» μεταξύ σας. Πως προέκυψε αυτή η αλλαγή πλεύσης;
Καταρχήν, σίγουρα με την μπάντα για να βγει ένα ικανοποιητικό αποτέλεσμα, πρέπει να «δέσει». Και για να δέσει μια μπάντα, νομίζω ότι χρειάζεται πολύ καιρό και να υπάρχει σύμπνοια απόψεων – ιδιαίτερα μουσικών -  να βάζει ο καθένας το «κάτι παραπάνω». Εμένα, η ανάγκη αυτή μου δημιουργήθηκε θέλοντας πάλι να κάνω κάτι διαφορετικό. Μου άρεσε που έβγαινα με ένα laptop και μια κιθάρα αλλά από εκεί και πέρα μου δημιουργήθηκε η ανάγκη να κάνω κάτι μεγαλύτερο, γιατί ήθελα να εμφανιστώ και σε μεγαλύτερους χώρους αλλά και να δώσω τα κομμάτια μου με ένα διαφορετικό τρόπο. Ελπίζω αυτό να ευδοκιμήσει.

Έχεις σχέδια στα σκαριά για το προσεχές μέλλον;
Εν όψει καλοκαιριού περιμένουμε, μετά την κυκλοφορία του E.P. , το βίντεο κλιπ για το Bitter – που είναι το πρώτο single - και στη συνέχεια ευελπιστούμε να κάνουμε κάποιες εμφανίσεις στην επαρχία.

Θα ήθελα να μου μιλήσεις και για τα διεθνή σου ανοίγματα. Ξέρω ότι είσαι ένα άτομο που ψάχνεται διαρκώς.
Αυτό που θέλω να κάνω με το επόμενο άλμπουμ είναι να χτυπήσω πάλι την πόρτα του εξωτερικού. Στο επίπεδο της διαφήμισης αλλά και για live. Έχω έρθει σε επαφή με κάποιες πόλεις όπως το Παρίσι, το Λονδίνο, το Βερολίνο, οι Βρυξέλλες. Όλες αυτές είναι επαφές που δεν ξέρω αν θα ευδοκιμήσουν, αλλά εγώ εμμένω σε αυτή την προσπάθεια. Και υπάρχει πάντα και το Plan B του  να μετακομίσω, να φύγω δηλαδή από Ελλάδα για να προσπαθήσω να το στήσω καλύτερα και πιο επαγγελματικά, με ένα booking agency που θα με βοηθήσει με τα σχέδιά μου.

Με πρόλαβες! Σκόπευα να σου ζητήσω τη γνώμη σου, θέλεις να μείνεις ή να φύγεις από την Ελλάδα;  
Η αλήθεια είναι ότι ως άνθρωπος σκέφτομαι κάτι πολύ καιρό πριν πάρω την τελική απόφαση. Προσπαθώ να είμαι «σφουγγάρι» και να πάρω όσα περισσότερα μπορώ από έναν τόπο. Από την  στιγμή που νιώθω ότι δεν μπορώ, ούτε να προσφέρω ούτε να μου προσφέρει κάτι άλλο το περιβάλλον στο οποίο βρίσκομαι, θα πρέπει να φύγω. Είναι και εσωτερική μου ανάγκη το να ζήσω αυτή την εμπειρία. Είμαι τρομερά ανήσυχος, το χρωστάω στον εαυτό μου!  Είναι μια ανάγκη να ζήσεις σε μια άλλη νοοτροπία, να δεις ένα άλλο έργο.

Θεωρείς το διάστημα που διανύουμε ευνοϊκό και πρόσφορο για μουσική δημιουργία;  
Θα σου μιλήσω καθαρά προσωπικά. Ορισμένους, μπορεί όλο αυτό να τους παρακινήσει και να τους βγάλει ένα πολιτικό λόγο ή κάτι άλλο πιο επαναστατικό που να το εκφράσουν μέσα από την μουσική.  Σε μένα, κύριο ρόλο στη μουσική παίζει το συναίσθημα και η μελωδία, οπότε νιώθω ότι εγκλωβίζομαι. Γι’ αυτό νομίζω ότι φτάνω στο τέρμα και ίσως θέλω κάτι καινούριο για να μου δώσει ένα έναυσμα. Για μένα σίγουρα δεν είναι ένας μουσικός παράδεισος αυτή η συγκυρία. Δεν ασχολούμαι αποκλειστικά με την μουσική χωρίς να δίνω σημασία στο τι συμβαίνει γύρω μου. Όταν λοιπόν όλα είναι αρνητικά, σίγουρα δεν έχω καλή διάθεση.

Με την δική σου ματιά και ερμηνεία: πως βλέπεις τα πράγματα στην Ελλάδα; Προσωπικά αλλά και ιδεολογικά, πως το βιώνεις όλο αυτό;  Τι θα ψηφίσεις στις 17 Ιουνίου;
Ξέρω ότι σίγουρα δε θα ψηφίσω αυτούς  που έφεραν τη χώρα σε αυτή την κατάσταση. Δεν τους ψήφιζα ποτέ μέχρι τώρα. Από την πρώτη στιγμή που άρχισα να αντιλαμβάνομαι τον εαυτό μου, είχα την αντίληψη ότι ζω μέσα σε ένα πελατειακό και πολιτειακά άθλιο κράτος. Και δε φταίνε αποκλειστικά οι πολιτικοί. Η νοοτροπία στην Ελλάδα είναι σε άθλια επίπεδα. Ανέκαθεν ένιωθα ότι ένα μεγάλο ποσοστό ζει εις βάρος της αισθητικής μου και τον πραγμάτων που ως άνθρωπος ήθελα να κάνω. Ένα πολύ μεγάλο ποσοστό ζει επαναπαυμένο σε μία δική του υποκουλτούρα χωρίς να θέλει να ψάξει, να κάνει όμορφα πράγματα, θέλοντας να ζει «άρπα κόλλα». Η Ελλάδα έχει τόσο ωραίες εικόνες, αν θέλεις να πάρεις κάτι όμορφο μπορεί να σε αποζημιώσει απλά και μόνο πηγαίνοντας σε μια παραλία.

Εσύ εντοπίζεις μέσα σε όλα τα κακώς κείμενα και σε όλα εκείνα που σε χαλάνε κάποια λύση; 
Άμεσα δεν υπάρχει περίπτωση να αλλάξει κάτι. Μπορεί να βγαίνει μια δυσαρέσκεια για το πολιτικό σύστημα αλλά αν τα μυαλά δεν δουλευτούν μέσα από την παιδεία δυστυχώς δε γίνεται προκοπή. Το θέμα είναι ατομικά τι θα κάνουμε, πως θα μπορέσουμε να επιβιώσουμε, να την βγάλουμε καθαρή και να ζήσουμε μια όμορφη ζωή. Και δημιουργικά αλλά και καθημερινά γιατί καθημερινότητα είναι η ζωή, όχι μόνο 5 – 10 στιγμές. Δυστυχώς νομίζω ότι η Ελλάδα είναι σαν μια κατσαρίδα… θα επιβιώσει, αλλά το θέμα είναι να πάψει να είναι κατσαρίδα ή κάμπια. Να γίνει επιτέλους μια πεταλούδα! Αλλά αν δεν αλλάξει η νοοτροπία, αν δεν υπάρξει παιδεία δε νομίζω ότι θα δούμε ικανοποιητικά αποτελέσματα. Και ας μη γελιόμαστε, τα πράγματα ήταν έτσι εδώ και πάρα πολύ καιρό. Και φταίει ο κόσμος. Αυτός είναι που κάνει τα πράγματα και ακόμα υπάρχει μεγάλη μερίδα του κόσμου που άμα τους τάξεις το προηγούμενο status τους με τη μονιμότητα, την ανεμελιά και τα μπουζούκια, θα γυρίσει πίσω. Θα ξέρει ότι ζει μέσα στο βούρκο αλλά θα γυρίσει πίσω.  Πρέπει επιτέλους να δημιουργηθεί η ανάγκη να καταστραφεί όλο αυτό το πράγμα. Να αλλάξει ριζικά αυτή η νοοτροπία.