Για λίγους ανθρώπους μπορεί κανείς να πει με ασφάλεια, ότι ξέρουν για τι μιλάνε και ότι αυτό που λένε βγαίνει κατευθείαν από την ψυχή τους. Ο Θοδωρής Ηλιακόπουλος και ο Άκης Αμπράζης των ιστορικών Γενιά του Χάους (τραγούδι και μπάσο αντίστοιχα) σίγουρα ανήκουν σε αυτή την κατηγορία. Με την ευκαιρία της επερχόμενης συναυλίας τους, στο Gagarin 205 (24/4 και 25/4), το Stereoworld συναντήθηκε μαζί τους, και αυτό που προέκυψε ήταν μία συνέντευξη, πιο σωστά μία συζήτηση άμεση, ειλικρινής και ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα.

Μετά από τόσα χρόνια από την εποχή που πρωτοξεκινήσατε, κοιτάζοντας πίσω μπορείτε να πείτε, ότι η εποχή εκείνη ήταν ρομαντική ή αθώα;

ΑΑ: Οι πιο πολλοί άνθρωποι μου μας παίρνουν συνεντεύξεις, είναι πιο νέοι άνθρωποι, οι οποίοι δεν έχουν ζήσει εκείνη την εποχή και είναι επηρεασμένοι από μυθοπλασίες γύρω όχι μόνο από μας, αλλά και από τον χώρο, από τα μουσικά δρώμενα της εποχής, το πως ήταν τα πράγματα και πολλά από τα πράγματα που μας ρωτάνε είναι άνευ απαντήσεως ουσιαστικής, γιατί δεν έχουν σχέση με αυτά που όντως γίνονταν.
ΘΗ: Βλέπουν έναν ρομαντισμό σε εκείνη εποχή, ενώ στην πραγματικότητα τα πράγματα που έχουν στο μυαλό τους δεν υπήρξαν ποτέ, από την άποψη ότι ήταν πολύ σκληρή εποχή. Όταν έβγαινες στους δρόμους και σου την έπεφταν όλοι, οι πάντες, όταν στο σπίτι σου είχες προβλήματα, όταν στο σχολείο δεν μπορούσες να σταθείς πουθενά, σε κατεβάζανε από τα λεωφορεία για την εμφάνισή σου και μόνο, δεν υπάρχει κανένας ρομαντισμός, επειδή τότε κάποια πράγματα ξεκίνησαν. Όλα τα πράγματα ξεκινάνε κάποτε από κάπου, όμως δεν σημαίνει αυτό ότι πρέπει να υπάρχει απαραίτητα ρομαντισμός. Μιλάμε για μία σκληρή και πρωτόγονη εποχή σε όλα τα επίπεδα. Η Ελλάδα είναι ένα μεγάλο χωριό ξαφνικά βλέπεις κάποιους πάνκηδες στην μέση του δρόμου να επιβάλλονται με μία εμφάνιση και ένα attitude τα οποία κανείς δεν ήξερε πριν. Ήταν ένα εντελώς νέο πράγμα, μία νέα κατάσταση που κανείς δεν είχε αντιμετωπίσει.

Για ποια εποχή μιλάμε ακριβώς;

ΘΗ: Μιλάμε για '82, '83. Τότε ξεκίνησαν όλα στην Ελλάδα.

Με την απαραίτητη διαφορά φάσης που είχαμε εκείνη την εποχή.

ΘΗ: Ναι, βέβαια. Αν και το πράγμα είχε ξεκινήσει ήδη το '78 και το '79, αλλά εντελώς μεμονωμένα και διάσπαρτα. Μία μαζική πρώτη εκδήλωση έσκασε το '81-82 στην ουσία.

Θα μπορούσε να πει κανείς, επειδή ακριβώς μιλάς για μαζική εκδήλωση, ότι τότε υπήρξε σκηνή;

ΘΗ: Ναι. Υπήρξε σκηνή, γιατί υπήρξαν ταυτόχρονα πάρα πολλά παιδιά που έπαιζαν πάρα πολλά στυλ μουσικής. Δεν υπήρξε μόνο punk, υπήρξε new wave, dark wave υπήρξε rockabilly, το πρώτο, πρώιμο gothic...
ΑΑ: Αλλά και metal. Βέβαια και πριν υπήρξε hard rock, όμως τότε βγήκαν νέα σχήματα επηρεασμένα από τους Metallica, τους Accept και άλλα καινούρια τότε πράγματα.

Ειδικά όσον αφορά την punk σκηνή, τα συγκροτήματα που την απαρτίζαν είναι περίπου αυτά που μπορεί να ακούσει κανείς στην περίφημη συλλογή «Διατάραξη Κοινής Ησυχίας»;

ΘΗ: Κι άλλα! Υπήρξανε πολλά συγκροτήματα, τα οποία δεν κατόρθωσαν να κάνουν κάτι δισκογραφικά, παρά μόνο κάποιες ανεξάρτητες κασέτες, οι οποίες ήταν live ηχογραφήσεις απαράδεκτες ποιοτικά και για το λόγο αυτό δεν τους ξέρει και ο κόσμος. Ένα καλό γκρουπ για παράδειγμα που έπαιξε και μαζί μας και ήταν και φίλοι ήταν τα «Μαύρα Ιδανικά», που τους ξέρουν πραγματικά ελάχιστοι. Πολλά από αυτά τα συγκροτήματα ήταν αξιόλογα και οι άνθρωποι πίσω από αυτά είχαν ουσιαστική συμμετοχή στα δρώμενα της εποχής, αλλά δυστυχώς δεν κατόρθωσαν να μείνουν.
ΑΑ: Αυτό που συνέβαινε επίσης ήταν αυτό που εμείς τότε ονομάζαμε crossover, με τη έννοια ότι υπήρχαν πολλά συγκροτήματα, τα οποία πήγαιναν προς το punk ενώ δεν ήταν punk 100%, αλλά τα μέλη τους συμμετείχαν στα δρώμενα της εποχής. Άλλα συγκροτήματα πήγαιναν περισσότερο προς το rock'n'roll, όπως οι «Εκτός Ελέγχου» από την Θεσσαλονίκη. Οι Last Drive πάλι, ακουμπούσαν βαθιά στο rockabilly. Όλοι όμως αυτοί είχαν το ίδιο attitude. Και στις συναυλίες δεν έβλεπες ποτέ ένα αμιγές κοινό όπου μέσα σε 150 άτομα εκτός από ροκαμπιλάδες και φρικιά μέχρι punks, goth.
ΘΗ: Από κάτω έβλεπες ό,τι νά'ναι. Εμείς ας πούμε, είχαμε πάντα πάρα πολλούς rockers στις συναυλίες μας, τα «φρικιά» της εποχής μας.
ΑΑ: Για αυτό θεωρούταν περισσότερο ως χώρος αυτό που υπήρχε, παρά ένα συγκεκριμένο στυλ κλειστό, ένας χώρος νέων που όλοι είχαν δικαίωμα να εκφραστούν με τον τρόπο που θέλουν, που δεν ήταν τόσο κλεισμένοι και δογματικοί, όσο είναι σήμερα σε αυτά τα μουσικά στυλ.
ΘΗ: Στην δεκαετία του ’80 συνυπήρχαν όλες οι φυλές.
ΑΑ: Αναγκαστικά μερικές φορές...

Θεωρείτε ότι τώρα υπάρχει δογματισμός; Εγώ θα έλεγα μάλλον το αντίθετο, δηλαδή ότι τώρα κατά κάποιον τρόπο σήμερα τα παιδιά τα βλέπω πιο ανοιχτά σε διαφορετικές επιρροές, ακούει κανείς σήμερα περισσότερα πράγματα, τα οποία συγχρόνως παίρνουν ερεθίσματα από πολλά περισσότερα μουσικά είδη.

ΘΗ: Σήμερα όμως υπάρχει και μία πληθώρα ειδών, που τότε δεν υπήρχε. Επίσης τώρα, η τεχνολογία σου δίνει την δυνατότητα να έχεις πολλούς διαφορετικούς ήχους και επεξεργασίες να διαλέξεις και να είσαι απλά rock. Τότε δεν την είχες αυτή την δυνατότητα. Τότε είχες έναν Marshall (ΣΣ ενισχυτή) και θεωρούσουν προνομιούχος.
ΑΑ: Από την οπτική της μουσικής μπορεί να υπήρχε τότε ένας μεγαλύτερος, ας πούμε φανατισμός, στα υποείδη της rock μουσικής, ανάλογα με το πως την προσέγγιζαν τα συγκροτήματα. Παρ' ολ' αυτά, ο τρόπος και οι τόποι που εκφραζόταν αυτό ήταν κοινοί για όλους. Τώρα μπορεί να υπάρχει μία μεγαλύτερη ασάφεια όσον αφορά τα είδη, αλλά, ο χώρος των νεανικών συγκροτημάτων δεν είναι τόσο συμπαγής όσο ήταν τότε. Αυτό κάνει την διαφορά. Μπορεί σήμερα να υπάρχει μία μεγαλύτερη ποικιλία, αλλά όλες αυτές οι φατρίες ας τις πούμε, είναι αποξενωμένες, δεν έχουν κοινούς τόπους συνέρευσης κλπ.

Κοντολογίς δεν υπάρχει σκηνή σήμερα...

ΘΗ: Υπάρχουν πολλές μικρότερες σκηνές ίσως, που δεν έχουν σχέση η μία με την άλλη. Εμείς δεν μεγαλώσαμε με το δόγμα «ή είσαι μαζί μας ή είσαι με τους άλλους». Δεν υπήρχε τέτοιο πράγμα για μας, θεωρούταν τρομερή στενοκεφαλιά και δεν μπορούσε να διαρκέσει. Αυτό είναι αποκύημα των 90’s μίας, δηλαδή μίας άλλης κοσμοθεωρίας, μίας άλλης θεωρητικοποίησης των χώρων και μίας επιβολής ιδεολογιών με μεγάλη ασάφεια. Σου λένε «αν παίξεις σε μαγαζί δεν μπορείς να παίξεις εδώ στην κατάληψη», ας πούμε. Αυτά δεν υπήρχαν στην εποχή μας. Είσαι γκρουπ, παίζεις όπου νά’ναι κανείς δεν σου λέει γιατί. Εμείς παίξαμε σε αριστερά φεστιβάλ. Μπορείς τώρα να παίξεις σε αριστερά φεστιβάλ; Δεν μπορείς. Γιατί ξέρουν, ότι το κοινό που θα έρθει μαζί σου, θα δημιουργήσει μία άλλη συνθήκη με τους υπάρχοντες ανθρώπους. Και ένα άλλο ιδεολογικό trip.

Η αλήθεια είναι ότι και στην δεκαετία του ’80 και μάλιστα σε αριστερό φεστιβάλ εκτός Αθηνών, όπου εμφανίζονταν γκρουπ όπως οι Villa 21, οι Last Drive έχω ζήσει φοβερές σκηνές μεταξύ punks  και διοργανωτών...

ΑΑ: Συγκεκριμένα άτομα εύρισκαν πάντοτε το χώρο των συναυλιών σαν ένα χώρο όπου μπορούσαν να δημιουργήσουν φασαρίες γενικότερα, πράγμα που γίνεται ακόμα και μάλιστα ακόμα και σε εμπορικές συναυλίες. Αυτά τα άτομα δεν τα αφορά αν η συναυλία διοργανώνεται ή όχι από κάποιο χώρο, αυτοί θα κάνουν μπάχαλο έτσι κι αλλιώς.
ΘΗ: Αυτοί δεν έχουν σχέση με την μουσική κατ' αρχήν, ούτε και με το τι εκπροσωπεί η όποια μπάντα ανεβαίνει πάνω σε μία σκηνή.

Να πάω πίσω στα όσα είπατε πριν για το crossover, που χαρακτήριζε πολλά από τα συγκροτήματα της εποχής και να πω ότι τουλάχιστον στα δικά μου αυτά και όχι μόνο,  ηχούσατε πιο πολύ σαν ένα new wave σχήμα και όχι σαν μία τυποποιημένο punk rock συγκρότημα.

ΘΗ: Όντως.
ΑΑ: Τυποποιημένοι δεν είμασταν ποτέ. Είχαμε πάρα πολλές επιρροές, ποικίλες, όλα τα άτομα που είμασταν στο γκρουπ και κατ’ επέκταση οι φίλοι μας, οι άνθρωποι με τους οποίους συνεργαζόμασταν ή μοιραζόμασταν τα μέρη στα οποία κάναμε πρόβα. Πρόβα κάναμε μαζί με τους Last Drive και τους Antitroppau Council και είχαμε την ευχέρεια να προσεγγίσουμε πολλά διαφορετικά είδη μουσικής αλλά και τους άλλους γύρω μας. Ακούγαμε τα άλλα συγκροτήματα, μας άρεσαν πολλά πράγματα από αυτούς και άλλα καθόλου και αντιστρόφως. Ήτανε δηλαδή ένα πολύ ζωντανό πράγμα μουσικά, αυτό που συνέβαινε εκείνη την εποχή.
ΘΗ: Εμάς πάντως δεν μπορείς να μας παρομοιάσεις με ένα συγκεκριμένο γκρουπ. Μπορεί να μοιάζαμε με πολλά, με δέκα, είκοσι, αλλά όχι με κάποιο συγκεκριμένο.

Σίγουρα δεν μπορώ να βρω κάποιο συγκεκριμένο τυπικό punk συγκρότημα. Δεν θα μπορούσα να πω ποτέ ότι π.χ. μοιάζετε με τους Damned...

ΘΗ: Ούτε με τους Dead Kennedys, τους Clash ή τους Hüsker Dü. Αλλά και τα κομμάτια μας, επειδή ήταν συλλογική η διαδικασία της δημιουργίας τους, κανένα δεν μοιάζει κανένα με το άλλο. Ίσως να μοιάζει κάπως ένα μέρος, αλλά κανένα δεν μοιάζει απόλυτα με το άλλο. Και αυτό δεν ήταν αυτοσκοπός. Έτσι μας έβγαινε και είναι ένα παράγωγο μιας συγκεκριμένης στάσης που έχουμε απέναντι στην μουσική από τότε και μέχρι σήμερα, ότι καθένας ακούει όλα τα πράγματα, τα οποία τον αγγίζουν και αφήνεται να επηρεάζεται από αυτά, χωρίς να είναι κάτι από αυτά, αφήνεται δηλαδή ελεύθερος μέσα στην μουσική. Εγώ δεν πιστεύω ότι κανένας από εμάς είχε ποτέ πρότυπα ή και ινδάλματα μουσικά και αυτό είναι περίεργο. Γιατί στην εποχή του δεύτερου δίσκου που ο Άκης είχε φύγει, τα παιδιά με τα οποία συνεργαστήκαμε είχαν ινδάλματα πολύ συγκεκριμένα και εκεί υπήρξε μία περίεργη ανάγκη να βρεθούν κάποιες ισορροπίες, ώστε π.χ. ο τρόπος που παίζονταν οι δύο κιθάρες να μην προσανατολίζει το άκουσμα κάπου συγκεκριμένα κλπ, κάτι που ήταν δύσκολο να γίνει.

Βγήκε πιο μεταλλικός ο ήχος είναι η αλήθεια στο δεύτερο δίσκο.

ΘΗ: Ναι, αλλά σε αυτό φταίει η ελλιπής παραγωγή, όχι οι συνθέσεις. Υπήρχαν κάποια μεταλλικά riffs, όμως αυτό που παίζαμε στις πρόβες δεν έχει καμμία σχέση με αυτό που βγήκε στον δίσκο.

Και να υποθέσω ότι τώρα πια με όλη την επαναπροσέγγιση του υλικού σας, θα ακούσουμε τα κομμάτια στην πραγματική τους μορφή, που δεν κατόρθωσε τότε να βγει στις ηχογραφήσεις.

ΘΗ: Βέβαια. Πάντως μιλάμε για μία κιθάρα πια σε σχέση ειδικά με το «Ρέκβιεμ» που είχε δύο και μία διαφορετική επεξεργασία από την πλευρά μας, περισσότερη έμφαση στην μουσικότητα, χωρίς να γίνεται αυτό βέβαια σε βάρος της ένστασης, του ρυθμού, του βάρους που μπορεί να έχει κάποιο κομμάτι.

Άκουσα στην σελίδα σας στο My Space δύο κομμάτια με την ένδειξη 2009...

AA: Τα οποία είναι ακατέργαστη πρόβα.

Το ένα από αυτά, είναι το «Έντιμος Πολίτης», το οποίο δεν ήξερα.

ΘΗ: Δεν υπάρχει πουθενά. Είναι ένα κομμάτι του '83 ή '84, από αυτά που δεν μπήκανε στον πρώτο δίσκο γιατί κάποια έπρεπε να μείνουν απέξω, επειδή ας πούμε έλεγαν τα ίδια πράγματα, που άλλα κομμάτια στιχουργικά μπορεί να έλεγαν καλύτερα.

Παρατήρηση πρώτη, ότι η πρόβα του σήμερα ακούγεται ηχητικά καλύτερη από τον δίσκο του χθες.

ΘΗ: Και φαντάσου, ότι είναι μία πρόβα είκοσι χρόνια μετά με τον Κώστα και εμένα να μην έχουμε ξαναπαίξει ποτέ, με κανένα γκρουπ.

Το κομμάτι πάντως είναι πολύ καλό και θα ήθελα να πω ότι ακούγεται σαν punk με την στενή έννοια.

ΘΗ: Ναι, αυτός είναι και ο λόγος που ανέβηκε.
ΑΑ: Εμένα μου θυμίζει πιο πολύ Motörhead, οι οποίοι βέβαια στην αρχή ήταν λίγο-πολύ κοντά στο punk μουσικά. Ήθελα πάντως να πω παντως, ότι την ίδια εκείνη εποχή είχαμε δημιουργήσει εμείς οι ίδιοι ένα άλλο συγκρότημα το οποίο λεγόταν 9 Lives και το οποίο έπαιζε ένα υβρίδιο τέτοιας μουσικής πιο κοντά στο new wave και το λέω για να πω, ότι τότε το θέμα για μας ήταν να παίξουμε και να γράψουμε όσο περισσότερη μουσική μπορούσαμε. Αυτός (ΣΣ ο Θοδωρής Ηλιακόπουλος) έγραφε στίχους στα Ελληνικά και στα Αγγλικά, είχαμε υλικό για δίσκους δύο συγκροτημάτων και βάλε και δεν μπορούσαμε να βγάλουμε ούτε ένα δίσκο.

Οι παραγωγές εκείνη την εποχή από όσο γνωρίζω ήταν κακές. Ξέρω επίσης ότι δεν υπήρχαν ηχολήπτες που να γνωρίζουν το δικό σας αντικείμενο γενικά.

ΘΗ: Δεν υπήρχε τίποτα. Εμείς πάντα στις ηχογραφήσεις τους πηγαίναμε δίσκους για να καταλάβουν τι θέλαμε να κάνουμε. Ό,τι είχε ο καθένας, που όσον αφορά την ποιότητα της παραμόρφωσης, το δέσιμο των όγκων που έχουν όλα αυτά τα όργανα, ήταν αυτό που θέλαμε εμείς. Όταν όμως κάποιος έχεις συνηθίσει να κάνει πράγματα όπου τα πάντα ακούγονται, που έχουν καθαρά ηχοχρώματα, δεν μπορεί να καταλάβει τι θέλουμε να κάνουμε εμείς.
ΑΑ: Και οι μουσικοί τις εποχής, ακόμα και οι μουσικοί του εξωτερικού, των οποίων ο τρόπος που ακούγονταν θα επηρέαζε λογικά τον τρόπο που ακουγόμασταν και εμείς, ήταν εν εξελίξει. Οι πρώτοι δίσκοι των Hüsker Dü ακούγονται σχεδόν τόσο κακά όσο και οι δικοί μας. Των Dead Kennedys το ίδιο. Μόνο το Rock For Light των Bad Brains ακούγεται κάπως καλά, λόγω της παραγωγής του Ric Ocasek.

Αν και για τους Hüsker Dü θα μπορούσε να πει κανείς ότι όλη αυτή η φασαρία, αν μπορούμε να την πούμε έτσι, ουσιαστικά δημιούργησε σχολή.

ΑΑ: Βέβαια, έγινε είδος. Δίσκοι όπως το Zen Arcade, το New Day Rising.
ΘΗ: Ερχόμαστε πάλι στην συζήτηση περί ρομαντισμού. Ήταν δύσκολα εκείνη την εποχή. Για να γράψουμε το πρώτο δίσκο, πήγαμε, γιατί αυτό ήταν το κονέ της  DiDi Music, αν έχεις τον Θεό σου, στο στούντιο του Robert Williams. Να σου πω, ότι σε ένα κομμάτι, δεν μπορώ να θυμηθώ πια σε ποιό, ο ηχολήπτης δεν μπόρεσε να γράψει με το μικρόφωνο την μπότα, γιατί έπαιζα δυνατά και έβγαινε παραμόρφωση. Όταν το ανακαλύψαμε ήταν αργά, είχαμε τελειώσει η ηχογράφηση, είχαμε πληρώσει το στούντιο, δεν γινόταν τίποτα. Και τι έκανε ο τύπος; Παίρνει μία ηλεκτρονική μπότα και γράφει με αυτή από πάνω, όπου στο κομμάτι υπήρχε χτύπημα μπότας! Και βεβαίως ο ήχος αυτός είναι πλαδαρός, δεν ακούγεται τίποτα. Μιλάμε για ασχετοσύνες.
ΑΑ: Ή για έλλειψη ενδιαφέροντος. Είτε για να μας ηχογραφήσουν, είτε για να κάνουν ήχο στα live.
ΘΗ: Καλά άσε τα live, μη συζητάμε, τα live δεν υπάρχουν. Ήσουν στην σκηνή και ο ενισχυτής δεν ακουγόταν ούτε σε σένα.
ΑΑ: Δεν ενδιαφέρονταν. Έλεγαν "πάλι ήρθαν αυτοί". Δεν εννοούσαν μόνο εμάς, όλους με τους οποίους τότε παίζαμε μαζί.
ΘΗ: Μόνο προς το τέλος των 80's κάποια συγκροτήματα είχαν δικούς τους ανθρώπους που τους έκαναν τον ήχο. Δεν μιλάμε για γνώσεις, αλλά τουλάχιστον καφρίλες δεν γινόντουσαν, είχες εμπιστοσύνη.

Τον τελευταίο καιρό είδα ότι έχετε δώσει αρκετές συνεντεύξεις. Υποθέτω ότι αυτό υποδηλώνει και ένα γενικότερο ενδιαφέρον για το επερχόμενο event.
 
ΑΑ: Πράγματι ποτέ δεν έχουμε δώσει τόσες συντεύξεις μαζεμένες. Και εμάς μας φαίνεται ότι υπάρχει ένα ενδιαφέρον που μας κάνει να αναρωτιόμαστε. Αν είναι δηλαδή ένα όψιμο ενδιαφέρον, για το τι ήταν ας πούμε η Γενιά Του Χάους ή αν υπάρχει μία τελμάτωση στα πράγματα και όλοι ψάχνουν κάτι το διαφορετικό. Δηλαδή τελικά όλο αυτό μπορεί να μην έχει να κάνει με εμάς, αλλά να είναι κάπως συγκυριακό.

Το ίδιο έγινε με την επανένωση των Last Drive. Tότε η υπερβολικά μεγάλη επιτυχία του εγχειρήματος με είχε αφήσει έκπληκτο. Έβλεπα όλο τον κόσμο και αναρωτιόμουνα "μα που ήταν κρυμμένοι αυτοί όλο αυτό τον καιρό";

ΑΑ: Αυτό από την μία φαινομενικά είναι κάτι το ευχάριστο. Όσο όμως περνά ο καιρός και το βλέπω πιο βαθιά, εμένα προσωπικά μου αφήνει μία αίσθηση ματαιότητας, όταν δηλαδή ένας νέος για να βρει κάτι που να είναι σημαντικό, να έχει νόημα, να είναι αναγκασμένος να κοιτάει πίσω, γιατί οτιδήποτε είναι καινούριο είναι σχεδόν de facto ένα προϊόν, το οποίο σε λίγους μήνες θα έχει δώσει την θέση του σε ένα άλλο προϊόν. Όχι ότι δεν είχε αρχίσει και στα δικά μας χρόνια αυτό. Πολλοί ήθελαν να βγάλουν κάποιο κέρδος είτε προσωπικό είτε να εκμεταλλευτούν γενικά αυτό που πήγαινε να γίνει, απλώς σήμερα πια ο κόσμος το έχει πάρει χαμπάρι, για αυτό και στρέφεται προς τα πίσω, ψάχνοντας να βρει κάτι που είναι τεκμηριωμένο, ότι έχει κάποια αξία.Αυτό είναι λυπηρό, άσχετα αν εμάς προσωπικά στην προκειμένη περίπτωση μας ευχαριστεί. Αν πάντως ο πολιτισμός αυτός είχε να επιδείξει πράγματα τα οποία να έχουν αξία ίσως να μην υπήρχε τόσο μεγάλο ενδιαφέρον για διάφορα παλαιά συγκροτήματα.

Αυτό που περιγράφεις είναι κάτι που με προβληματίζει. Γιατί από την άλλη πλευρά, αυτή την εποχή ακούω συχνά πράγματα, τα οποία είναι αξιόλογα. Μήπως υπάρχει λοιπόν κάποια καχυποψία; Μήπως η μπάλα τελικά παίρνει και πράγματα, τα οποία είναι καλά και θα άξιζαν να ακουστούν;

ΘΗ: Για μένα δεν έχει να κάνει με την μουσική. Έχει να κάνει με την αντίδραση του κόσμου απέναντι στον τρόπο ζωής, στο επίπεδο ζωής και με την σχέση του ανθρώπου με την Τέχνη, με τον τρόπο που αντιλαμβάνεται την Τέχνη και με τα όσα αυτός είναι έτοιμος να προσφέρει για την Τέχνη. Υπάρχει μία δεδομένη κατεστημένη κατάσταση, όπου τίποτα δεν έχει μείνει όρθιο, όπου κυριαρχεί το ψέμα και το δήθεν και όπου ο καθένας είναι για την πάρτη του. Από αυτή την οπτική αν το δεις, είναι λογικό και η μουσική να έχει χάσει κάποια από την έντασή της. Οι hippies, οι punks ήταν μία πολιτικοκοινωνική κατάσταση που εκφράστηκε και μέσα από την μουσική. Τώρα πια η τέχνη δεν κάνει πολιτική. Είναι εντελώς απολιτική, συγχρόνως όμως μπορεί να εκφράζει τις πιο ακραίες πολιτικά πεποιθήσεις. Και όλο αυτό δεν μπορεί να οδηγήσει πουθενά. Υπάρχει κρίση αξιών, που σημαίνει ότι όλα δοκιμάστηκαν και εκ του αποτελέσματος κρίνεται ότι απέτυχαν. Εμείς αυτό βλέπουμε. Για αυτό δείχνει γιατί η άνθρωποι έχουν τέτοια στάση απέναντι στην μουσική.
ΑΑ: Και αυτό δεν σημαίνει, όπως λες και εσύ, ότι δεν υπάρχουν καλά πράγματα, ή αυθεντικά πράγματα. Περνάει απλώς κάτι από το αυτί σου και το ακούς και ξέρεις ότι αν είναι καλό, πιθανότατα δεν θα ξανακούσεις για αυτό ποτέ. Αν το ξανακούσεις θα πει ότι έχει κάνει επιτυχία και ότι είναι άλλο ένα προϊόν. Οπότε, δεν σου μένει διάθεση να ασχοληθείς.
ΘΗ: Και στην τελική έχει απομυθοποιηθεί τελείως και η έννοια του underground. Αυτό είναι ένα ακόμα σημαντικό στοιχείο. Όταν εμείς λέγαμε underground σήμαινε ότι υπήρχε ένα status quo, το οποίο είχαν εγκαθιδρύσει οι πολυεθνικές και τα media απέναντι στο οποίο εμείς αντιδρούσαμε κινούμενοι υπογείως. Από την στιγμή που σήμερα χρησιμοποιείς ένα My Space, σημαίνει ότι ανήκεις ήδη στην βιομηχανία του θεάματος, ακόμα και αν δεν έχεις συμβόλαιο με κανένα. Όλο αυτό το πράγμα στηρίζεται από τις πολυεθνικές. Οπότε, τέλος και το underground. Και αυτό μπορείς να πεις ότι είχε και κάποιο ρομαντισμό. Έλεγες "βρήκα κάτι καινούριο, καλό, που δεν το ξέρει ούτε η μάνα του". Τώρα ακόμα και αν κάτι είναι καλό, δε σου δημιουργεί καμία αίσθηση.

Μήπως όμως τελικά για όλο αυτό που περιγράφετε, πέρα από την κρίση αξιών, που είναι δεδομένη, ευθύνεται ότι ένα συγκεκριμένο προϊόν, το οποίο προϊόν ήταν και πριν από 25 χρόνια, έχει χάσει την αξία του γιατί το βρίσκεις υπερβολικά εύκολα; Θυμάμαι με τι συγκίνηση εύρισκα παλιά διάφορους δίσκους π.χ. από την Αυστραλία…

ΑΑ: Ή δίσκους των Gun Club…

Πλέον, αυτό δεν συμβαίνει πια. Αυτή την στιγμή σε μία ώρα μπορείς να έχεις κατεβάσεις χιλιάδες κομμάτια σε MP3…

ΘΗ: Τα οποία δεν πρόκειται να ακούσεις ποτέ. Αυτό είναι η πλήρης βιομηχανοποίηση των πάντων. Με τον ίδιο τρόπο μπορείς να μπεις στο site μίας γκαλερί και να δεις σε full screen όλα τα έργα που εκτίθενται σε αυτή. Όμως δεν νιώθεις την ίδια συγκίνηση, όπως όταν πας να δεις και να ανακαλύψεις τα έργα ένα-ένα. Το χάνεις αυτό το συναίσθημα, είναι πολύ λογικό. Πλέον είμαστε υπό συνεχή οπτικοακουσικά ερεθίσματα. Παλιά δεν υπήρχε τόσο αυτό.
ΑΑ: Εδώ βέβαια εγώ θέλω να κάνω και λίγο τον δικηγόρο του Διαβόλου και να πω ότι είναι και λίγο θέμα αντίληψης. Εμείς είμαστε όλοι κάποιας ηλικίας. Μέσα αυτής μας της πείρας αντιλαμβανόμαστε κάποια πράγματα με συγκεκριμένο τρόπο. Ένας πιτσιρικάς, αντιλαμβάνεται κάποια πράγματα διαφορετικά από εμάς. Το αν κάποια από τα πράγματα αυτά θα έχουν κάποια αξία, αυτό θα το καταλάβουμε στο μέλλον, αν υπάρξει κάποιο μέλλον. Μπορεί εμείς μέσω της εμπειρίας μας, να ξέρουμε, ότι όπου υπάρχει μεγάλη ποσότητα, θα αρχίσει να υποφέρει η ποιότητα. Αυτό πηγαίνει σε αυτό που είπες πριν. Όταν για να βρεις έναν δίσκο κάνεις μήνες ή και χρόνια, για να τον βρεις και να τον ακούσεις, είναι και η διαδικασία αυτή, που τον κάνει να έχει κάποια αξία. Αν όμως υπήρχαν ξαφνικά εκατομμύρια κομμάτια από αυτόν πεταμένα παντού, δεν θα έσκυβες καν να τον πάρεις. Παίζει και αυτό τον ρόλο του στον τρόπο που αντιλαμβανόμαστε τα πράγματα, ώστε να φτάνεις να λες "δεν υπάρχει σήμερα κάτι ανάλογο, διότι εμείς τότε…" Ο 15χρονος σήμερα δεν έχει "εμείς τότε". Θα έχει όταν είναι 40 χρονών και τότε, αν τον ρωτήσουμε, ίσως αυτά που ακούει τώρα, τα οποία εμείς θεωρούμε ασήμαντα σε σχέση με αυτά που ακούγαμε τότε, να είναι σημαντικά. Οπότε το θέμα είναι ανοικτό, είναι δύσκολο να βγάλεις συμπέρασμα....

Συνεχίζεται...