Πριν από λίγες ημέρες οι Transistor κυκλοφόρησαν το δεύτερο άλμπουμ τους με τίτλο Resting in the Shade of the Family Tree. Με την ευκαιρία της κυκλοφορίας αυτής, αλλά και της περιοδείας που ξεκινούν για να την υποστηρίξουν απευθύναμε μερικές ερωτήσεις στους πάντα ετοιμόλογους και πνευματώδεις Transistor που δεν μας κερδίζουν μόνο ως μουσικοί, αλλά και ως ευφυείς άνθρωποι με αυθεντικότητα, χιούμορ και εναλλακτική οπτική για τα πράγματα.


O τίτλος του δίσκου («ανάπαυση στη σκιά του οικογενειακού δέντρου») έχει καθαρά μουσική σημασία υπό την έννοια της αναζήτησης μιας πιο «αυθεντικής» μουσικής ταυτότητας, ή έχει μια ευρύτερη συμβολική σημασία για σας;
Ο τίτλος του δίσκου τιμά τους ανθρώπους που έζησαν πριν από εμάς και έβαλαν το χεράκι τους στο να είμαστε σήμερα εμείς εδώ. Αναφέρεται στο ποιοι είμαστε, από πού προερχόμαστε και για πού το βάλαμε. Πρόκειται για ένα μεγάλο δέντρο που ξεκινάει από παλιά, περιλαμβάνει όλους τους ανθρώπους που αγαπάμε, είτε μας συνδέουν μαζί τους συγγενικοί δεσμοί είτε όχι, και έχει προοπτικές εξέλιξης, ώστε να συμπεριλάβει και ανθρώπους που πρόκειται να αποτελέσουν μέρος του στο μέλλον. Ίσως περιλαμβάνει και την αναζήτηση μιας μουσικής ταυτότητας, αλλά πάντα στα πλαίσια μιας γενικότερης αναζήτησης του ποιοι είμαστε και τί κάνουμε.    

Παρατηρώ – όπως έγραψα και στο review του άλμπουμ – μια τάση «σκλήρυνσης» του ήχου σας. Αυτό ήταν συνέπεια της τριβής σας με τα συνεχή live, ή είναι μια συνειδητή συνθετική επιλογή η επικράτηση της ροκ πάνω στην ποπ πλευρά των Transistor;
Μάλλον προέκυψε από τις συναυλίες μας, όπου καταλάβαμε ότι μας ταιριάζει και μας αφορά ο δυνατός ήχος. Δεν αποφασίσαμε ποτέ να γράψουμε πιο κιθαριστικά κομμάτια ή να «σκληρύνουμε» ξαφνικά. Αυτή είναι η εξέλιξη της μπάντας όλα αυτά τα χρόνια. Θεωρούμε, ότι το άλμπουμ συνδυάζει και τις δύο πλευρές μας. Ενώ υπάρχουν πολλά δυνατά σημεία, δεν λείπουν καθόλου οι ατμόσφαιρες και τα πιο ποπ, όπως λες, στοιχεία.

Τι μουσικές άκουγαν οι Transistor φτιάχνοντας το καινούριο τους άλμπουμ;
Πολλά και διαφορετικά πράγματα. Θα αναφέρουμε ενδεικτικά κάποια όπως Black Keys, Elbow, Them Crooked Vultures, Fink, Kasabian, Λιλιπούπολη και Κυπουργό (η Μαρία, λόγω babysitting), Alice in Chains, Dead Man’ s Bones, The National, Air, Motorhead, Porcupine Tree, Pearl Jam, Faith No More, Βjork, Queens of the Stone Age, Foo Fighters, Deftones…  και μπορούμε να γράφουμε για ώρες.

Αν υπάρχει κάποιο κομμάτι στο δίσκο που να αποκρυσταλλώνει την τωρινή μουσική ταυτότητα των Transistor, ποιο είναι αυτό; Επίσης, ποιο κομμάτι από το άλμπουμ ανυπομονείτε περισσότερο να παίξετε live;
Είναι δύσκολη ερώτηση αυτή.  Μάλλον για αυτή την περίοδο θα απαντούσαμε το Τouch Wood και στις δύο ερωτήσεις. Αλλά δεν είναι απόλυτο. Κατά καιρούς αλλάζουμε γνώμη.

Πιστεύετε ότι το Divine κολλάει περισσότερο στο πρώτο άλμπουμ σας, ή θα προτιμούσατε να το έχετε συμπεριλάβει σ’ αυτό το δίσκο;
Αν δεν είχε κυκλοφορήσει σε repackaging με τον πρώτο δίσκο, άνετα θα κυκλοφορούσε με αυτόν. Αλλά γράφτηκε το 2009 και κυκλοφόρησε τότε.

Ελπίζω να μη σας φέρνω σε δύσκολη θέση, όμως πόσο εύκολο είναι για μια μπάντα να αποχωρήσει από την «προστασία» μιας εταιρείας και να κυκλοφορήσει μόνη της ένα δίσκο; Θεωρείτε πως αξίζει τον κόπο στις μέρες μας να κυκλοφορεί κανείς τη μουσική του μόνος του, την ώρα μάλιστα που τα physical releases αιμορραγούν από το φαινόμενο της πειρατείας αφήνοντας ελάχιστα περιθώρια κέρδους για τους καλλιτέχνες;
Δεν μας φέρνεις καθόλου σε δύσκολη θέση. Για μας προσωπικά ήταν εύκολο να φύγουμε από την εταιρεία. Δεν αισθανόμαστε ότι τώρα, που το κυκλοφορήσαμε μόνοι μας, γίνονται λιγότερα πράγματα από αυτά που γίνονταν πριν. Το αν αξίζει δεν θα απαντηθεί με πρόταση που θα περικλείει τη λέξη «κέρδος». Αυτό το έχουμε βγάλει από το μυαλό μας. Αξίζει γιατί γουστάρουμε να γράφουμε μουσική και να φτάνει στο σπίτι σου. Για να παίζουμε live και να τραγουδά μαζί μας ο κόσμος. Για τους 5-10 ανθρώπους που θα ταυτιστούν με αυτό που νιώθουμε. Γι’ αυτόν - και μόνο γι’ αυτόν - τον λόγο ξεπερνάμε όλα αυτά τα χρόνια τις όποιες δυσκολίες προκύπτουν, οι οποίες είναι πολλές, πανάθεμά τες. Η απάντηση δεν είναι «και καλά»… είναι η αλήθεια… ειλικρινά και με το χέρι στην καρδιά.

Η μη ανάμιξη του Δημήτρη Παπασπυρόπουλου στη νέα σας δουλειά έχει να κάνει με την ευρύτερη τάση σας για απόλυτη αυτονομία, με ζητήματα μουσικής κατεύθυνσης, ή είναι συγκυριακή;
Είναι καθαρά συγκυριακή. Ο Δημήτρης μάλιστα ξεκίνησε σε πολύ αρχικό στάδιο την παραγωγή αυτού του άλμπουμ, αλλά διάφοροι λόγοι προσωπικοί δεν επέτρεψαν να συνεχίσει.

Έχοντας, πλέον, δύο δίσκους στο ενεργητικό σας διαθέτετε έναν ικανό αριθμό κομματιών για να επιλέξετε για τις ζωντανές εμφανίσεις σας. Στις συναυλίες που προγραμματίζετε, θα δώσετε έμφαση στην καινούρια σας δουλειά, ή θα επιδιώξετε μια ισορροπημένη εκπροσώπηση και των δύο άλμπουμ;
Η περιοδεία που θα γίνει στην Ελλάδα θα είναι στα πλαίσια της προώθησης του νέου άλμπουμ, το οποίο θα παιχτεί ολόκληρο παντού. Από κει και πέρα φυσικά και θα παίξουμε και παλιότερα κομμάτια μας.

Μιας που μιλάμε για live με ποιο ξένο συγκρότημα θα ονειρευόσασταν να παίξετε μαζί;
Με τους Flight of the conchords ταυτόχρονα.

Ένα από τα κομμάτια σας ονομάζεται Don’t Raise That Flag. Ποια σημαία προτρέπουν τους ακροατές τους οι Transistor να ΜΗΝ υψώσουν;
Δεν έχουμε σκοπό να προτρέψουμε ή να συμβουλέψουμε τον κόσμο να κάνει ή να μην κάνει κάτι. Αλλά επειδή έρχονται εκλογές και θα σκάσουμε αν δεν το πούμε θα απαντήσουμε για πρώτη και ίσως για τελευταία φορά…. Τη σημαία της βλακείας και της αποχαύνωσης, που κυματίζει σε πολλά μπαλκόνια αυτής της χώρας επί πολλές δεκαετίες.


Oι Transistor παρουσιάζουν live το νέο τους δίσκο “Resting in the Shade of the Family Tree” μαζί με παλιά, αγαπημένα κομμάτια στη μεγάλη συναυλία τους στο Gagarin, την Παρασκευή, 27 Απριλίου.