The Last Drive

Σε αντίθεση με ό,τι συμβαίνει σήμερα, που η μουσική είναι άμεσα προσβάσιμη μέσω Internet, την εποχή που πρωτοξεκινήσατε, το να ανακαλύπτεις μουσική, η οποία δεν ήταν εμπορική, άρα άμεσα προσβάσιμη, ήταν λίγο ως πολύ μια μικρή “περιπέτεια”. Πάντοτε αναρωτιόμουν πως ήρθατε σε επαφή κατ’ αρχήν με την μουσική που σας επηρέασε κατ’ αρχήν, όπως π.χ. τα garage rock κομμάτια που διασκευάζετε στο πρώτο LP, καθώς τότε η διανομή τέτοιων δίσκων ήταν ιδιαίτερα περιορισμένη, ενώ και η γενικότερη τάση του rock κοινού στην Ελλάδα ήταν προς κλασικότερα ακούσματα.

X.M.: Η ενασχόληση μου με τη Rock μουσική άρχισε από τότε που ήμουν στις τελευταίες τάξεις του Δημοτικού. Στάθηκα πολύ τυχερός γιατί ο μεγαλύτερος αδελφός ενός παιδικού μου φίλου είχε τρομερή Rock δισκοθήκη για την εποχή εκείνη και οπότε πήγαινα στο σπίτι τους αντί να παίζουμε όπως θα έκαναν αλλά παιδιά, εμείς ακούγαμε τα βινύλια του αδελφού του. Εκεί πρωτάκουσα Βeatles, Rolling Stones, Who κ.λ.π. Φτάνοντας στο Γυμνάσιο και αργότερα στο Λύκειο είχα ήδη τις βασικές γνώσεις. Εκεί γνωριστήκαμε και με τον Αλέξη∙ γενικά η παρέα μας εκείνη την εποχή ψαχνόταν πολύ με τη μουσική.

Γ.Κ. Άκουγα μουσική από δίσκους, μερικές φορές από το ραδιόφωνο και κάποιες άλλες από φίλους που είχαν compilations σε κασέτες. Το πρώτο μου άκουσμα, σε ηλικία 11 ετών ήταν το Get it on των T-Rex, δώρο της μητέρας μου, και τα πιο «μεγάλα» στη Bedlam κάπου στο Γουδί.

A.K.: Αργότερα, αυτή η μύηση συνεχίστηκε στους χώρους που συχνάζαμε, π.χ. ο Γρηγόρης (Βάιος), άνθρωπος-κλειδί για την εξάπλωση του συγκεκριμένου ήχου στην Ελλάδα, έκανε αφιερώματα σε μια ντισκοτέκ ονόματι Ψυχεδέλεια στου Ζωγράφου, όπου άκουγες από Count Five μέχρι Black Sabbath και πηγαίναμε εκεί συχνά. Το δισκάδικο Art Nouveau του Νίκου Κοντογούρη ήταν επίσης ένα στέκι όπου ακούγαμε πράγματα σπάνια για την εποχή.

Χ.Μ.: Είχαμε και τη τύχη να γνωρίζουμε άτομα που ήταν χρόνια συλλέκτες με μεγάλη δισκοθήκη και να παίρνουμε πολλές πληροφορίες για γκρουπ και δίσκους από εκείνους...Επίσης δε πρέπει να ξεχνάμε ότι λίγο πριν είχε γίνει και η εκρηξη του Punk που έπαιξε μεγάλο ρόλο στην κατεύθυνση του γκρουπ. Σιγά σιγά το μικρόβιο του Rockabilly και του Garage Punk μας κόλλησε για τα καλά and the rest is history...

Α.Κ.: Αρχίσαμε να αγοράζουμε δίσκους από το παλιό Pop Eleven. Για τους «καινούργιους» ήχους, υπήρχαν συγκεκριμένα μαγαζιά όπως το «Happening» στην Χαριλάου Τρικούπη, όπου δούλευε ο Ηλίας (Ασλάνογλου, πρώτος τραγουδιστής των Magic De Spell, μεγάλος εραστής της μουσικής και πάντα ενημερωμένος), που φρόντιζε να μας εξασφαλίζει δίσκους ορόσημα για μας, όπως για παράδειγμα τα πρώτα των Gun Club ή των Cramps, και αυτό νομίζω ήταν πολύ σημαντικό, ότι αυτά τα πράγματα ακούστηκαν στην εποχή τους. Όταν δεν είχαμε λεφτά για να αγοράσουμε κάποιους δίσκους τους γράφαμε σε κασέτα, που ήταν το file sharing της εποχής.

Η επάνοδός σας λίγα χρόνια πριν ήταν από κάθε άποψη εξαιρετικά επιτυχημένη. Ο ενθουσιασμός του κοινού και μάλιστα κοινού που λόγω του νεαρού της ηλικίας του, δεν είχε δει live στο παρελθόν, μήπως οφείλεται και στο ότι αυτή την επoχή δεν υπάρχουν αντίστοιχα σχήματα, τουλάχιστον σε ήχο κοντινό προς τον δικό σας;

Χ.Μ.: Θέλω να πιστεύω ότι αυτό συμβαίνει πρωτίστως λόγω της σχέσης αμοιβαίου σεβασμού που προσπαθούμε να καλλιεργούμε με το κοινό∙ το μουσικό κομμάτι ακολουθεί...

Γ.Κ. Μάλλον υπάρχει κάτι βαθύτερο στη σχέση με το κοινό μας.

Aπό όλα τα live που έχετε κάνει, θα μπορούσατε να ξεχωρίσετε ένα στην Ελλάδα και ένα στο εξωτερικό που για οποιονδήποτε λόγο δεν θα ξεχάσετε;

Χ.Μ.: Στο Bochum στη Γερμανία το 1987 ,στη πρώτη περιοδεία που κάναμε στην Ευρώπη, γιατί καταλάβαμε για πρώτη φορά πόσο εύκολα μπορεί να χαθεί ο έλεγχος και η συνοχή του γκρουπ και να πάνε όλα στραβά. Ήταν ένα πολύτιμο μάθημα.
Και βέβαια η πρώτη συναυλία της επανένωσης το 2007 που δε θα ξεχάσω ποτέ το επίπεδο της συγκίνησης...

Α.Κ.: Ναι, αυτό που είπε ο Χρήστος για το Bochum είχε σημασία…Και είναι ωραίο ότι με το χρόνο, καταλαβαίνεις ότι οι δύσκολες στιγμές ήταν αυτές που έμαθαν στο συγκρότημα τον πραγματικό του εαυτό, τα όρια και τις δυνατότητές του. Θα ξεχώριζα τη συναυλία μας στο Ecstasy στο Βερολίνο την εποχή του Time, και από την Ελλάδα την συναυλία μας στο Gagarin το Μάιο του 2007, αλλά και πάρα πολλές ακόμα. Είναι πολύ δύσκολο να αποφασίσεις. Κάθε συναυλία είναι ένα στοίχημα, που το κερδίζεις μαζί με τον κόσμο. Δεν πρέπει να θεωρείς τίποτε σαν δεδομένο, γιατί τότε την έχεις πατήσει. Κάθε φορά που κάποιος έρχεται να σε δει σου αφιερώνει ένα μέρος από τον πολύτιμο χρόνο του και τα συνήθως λιγοστά –ειδικά τέτοιες εποχές- χρήματά του∙ ο ακροατής είναι η αναφορά σου, ο βασικός λόγος που παίζεις μουσική. Χαίρεσαι όταν παίζεις ένα καινούργιο κομμάτι, αλλά χαίρεσαι πολύ περισσότερο όταν το μοιράζεσαι με τους άλλους.

Γ.Κ. Και εγώ θα ξεχώριζα την περιοδεία με τους Dead Moon και τις συναυλίες μας το Μάιο του 2007 στο Gagarin. Αλλά είναι απλά σημειολογία, γιατί προσωπικά γουστάρω όλα τα live.

Θα παρουσίασετε νέα κομμάτια στο Fuzz;

Α.Κ.: Ναι, τέσσερα καινούργια κομμάτια που σκοπεύουμε να τα ηχογραφήσουμε την άνοιξη, για ένα E.P., ίσως μαζί με κάποια άλλα τραγούδια που ακόμα τα δουλεύουμε. Λέγονται «Black Rain Blues», «Child of the Sky», «Butterfly 69». Το τέταρτο δεν έχει τίτλο ακόμη.

To ασυνήθιστα χαμηλό εισιτήριο των 10 ευρώ αποτελεί δική σας απόφαση; Να υποθέσω ότι έχει να κάνει με την όλη κρίση που περνάμε;
Χ.Μ.: Ήταν βασική προϋπόθεση από τη πλευρά μας. Νομίζω ότι δε χρειάζεται περισσότερη ανάλυση αυτή η απόφαση. Όλοι ξέρουμε ότι δεν περισσεύουν χρήματα πια...

Πιστεύετε ότι η μουσική είναι αυτή την στιγμή ακριβή στην Ελλάδα, είτε μιλάμε για εισιτήρια συναυλιών, είτε και για δίσκους, cd’s κλπ (όποια σημασία κι αν έχει αυτό εν όψει του download, που είναι μεν συχνά παράνομο αλλά τόσο εκτεταμένο ώστε ο νόμος να μην έχει σχεδόν σημασία);

Χ.Μ.: Η Ελλάδα είναι από τις πιο ακριβές χώρες όσον αφορά τα εισιτήρια συναυλιών ξένων ονομάτων αλλά νομίζω ότι αυτό σιγά σιγά αλλάζει. Όλοι αυτοί οι μεγαλο-προμότερς πλούτιζαν τόσο καιρό με τα πανάκριβα εισιτήρια αλλά οι άδειοι συναυλιακοί χώροι και τα φεστιβάλ που πήγαν άπατα τα τελευταία δυο χρόνια, καθώς και οι απανωτές ακυρώσεις συναυλιών τους έδειξαν ότι οι άνθρωποι που πηγαίνουν στις συναυλίες δεν είναι πρόβατα...Από τη πλευρά των ελληνικών γκρουπ υπάρχει μια μερίδα μουσικών που συνειδητά προσπαθούν να κρατούν τα εισιτήρια σε χαμηλές τιμές και να δίνουν και συναυλίες με ελεύθερη είσοδο όταν αυτό είναι εφικτό...