Οι αγαπημένοι μας Walkabouts θα μας επισκεφτούν στις αρχές του επόμενου έτους (27/1 Γαία live, Θεσσαλονίκη & 28/1 Κύτταρο, Αθήνα) έχοντας το εξαιρετικό Travels In The Dustland στις αποσκευές τους. Η συζήτηση λοιπόν μ’ έναν εκ των δύο βασικών πυρήνων του συγκροτήματος (Chris Eckman) κρίνεται τόσο επιτακτική, όσο και απολαυστική…   


Chris, το νέο σας άλμπουμ Travels In The Dustland, κυκλοφόρησε περίπου 6 χρόνια μετά το τελευταίο σας, Acetylene. Αυτό είναι με σημαντική διαφορά το μεγαλύτερο χρονικό διάστημα ανάμεσα σε δυο ηχογραφήσεις των Walkabouts. Γιατί έπρεπε να σας πάρει τόσο καιρό;
Υποθέτω ότι η ίδια η ζωή έβαλε ένα στοπ σε ορισμένα πράγματα. Οι προσωπικές μας ζωές έγιναν πιο πολύπλοκες και πιο ξεχωριστές, οπότε γινόταν ολοένα δυσκολότερο για εμάς στο να συνδεθούμε και να ξαναρχίσουμε κάτι. Οπωσδήποτε, το γεγονός ότι ζω στη Σλοβενία εδώ και πολλά χρόνια, έπαιξε ένα σημαντικό ρόλο, αλλά δεν ήταν μόνο αυτό. Κατά κάποιον τρόπο η επικοινωνία μας είχε αλλάξει και μας πήρε αρκετά χρόνια για να την επαναφέρουμε. Και όταν το καταφέραμε, κυριαρχούσε ακόμα το ερώτημα, πώς έπρεπε ο δίσκος να ηχεί; Με τί θα καταπιάνονταν τα τραγούδια; Θα έπρεπε να υπάρχει μια συγκεκριμένη θεματολογία; Φυσικά, όλα αυτά πήραν πολύ χρόνο. Ξαφνικά, είχαν περάσει πέντε χρόνια. Όταν πήγαμε να ηχογραφήσουμε τον δίσκο, τα πάντα κύλησαν πολύ γρήγορα, ιδιαίτερα τα βασικά sessions, με όλο το γκρουπ να παίζει μαζί.   

Η αγριότητα και ο θυμός που χαρακτήριζε το Acetylene φαίνεται να έχουν αντικατασταθεί από τον συνήθη (και ξεχωριστό) λυρισμό. Καταλαγιάζει λοιπόν και πάλι το συγκρότημα;  
Αναμφίβολα ένα μέρος της αγριάδας έχει εκτονωθεί, αλλά δεν νομίζω ότι ο θυμός έχει χαθεί. Τα τραγούδια, με τον τρόπο τους, είναι τόσο πολιτικά φορτισμένα όσα εκείνα του Acetylene. Απλά έχουν ένα πιο λυρικό περιτύλιγμα. Θέλαμε να κάνουμε ένα ταξιδιάρικο άλμπουμ, ένα άλμπουμ κακοτράχαλων, σκονισμένων, ‘ανοιχτών’ αυτοκινητοδρόμων. Ένα άλμπουμ για χαρακτήρες, χαμένων σε μια χώρα ελάχιστων & αποτυχημένων ιδεών. Τα τραγούδια χρειαζόντουσαν κάποιο μέγεθος, κάποια κινηματογραφική αισθητική. Αλλά, υπάρχει ακόμα θυμός σ’ αυτά. Απλά, ένας ηπιότερος. Ένας μεγαλύτερης παραίτησης.  

Το “Long Drive In A Slow Machine” είναι σίγουρα ένα από τα τραγούδια που ξεχωρίζουν, και μοιάζει ν’ ανοίγει νέα μουσικά μονοπάτια για την μπάντα. Desert- shoegaze? Εκτός αυτού, άξια αναφοράς είναι η απίστευτη δύναμη του closing track “Horizon Fade”. Μπορείς να μοιραστείς ορισμένες κουβέντες μαζί μας γι’ αυτά τα τραγούδια;    
Σου αρέσουν τα τραγούδια που κλείνουν τον δίσκο. Αυτό είναι καλό σημάδι. Αυτό σημαίνει ότι κατάφερες να φτάσεις τόσο μακριά. Ασφαλώς και αστειεύομαι, αλλά συζητούσαμε αρκετά για το αν ο δίσκος έπρεπε να είχε τόσο μεγάλη διάρκεια. Τελικά, ενδώσαμε αφού νοιώθαμε ότι ορισμένες ιστορίες χρειάζονται και κάποιον χρόνο για να ειπωθούν. Δεν είναι όλες οι ιστορίες σύντομες. Δεν είχα ποτέ σκεφτεί ότι το “Long Drive In A Slow Machine” είχε μια shoegaze ποιότητα. Τώρα όμως που το αναφέρεις, το beat έχει μια κινητήρια δύναμη αλλά τα επιφανειακά textures είναι πολύ νεφελώδη και ‘αιωρούμενα’. Θα μπορούσε μ’ ευκολία να είναι ένα πολύ πιο στρωτό ροκ τραγούδι, αλλά έτσι όπως το κάναμε, έχει μια πολύ μεγαλύτερη αίσθηση του χώρου. Υποθέτω ότι αυτή είναι η ‘desert’ ποιότητα που αναφέρεις (σ.σ. Περίπου…).
Το “Horizon Fade” πάντα έμελλε να είναι το τελευταίο κομμάτι. Πώς θα μπορούσε να μην είναι; Βασικά, γράφω πολλά τραγούδια που θα μπορούσαν να είναι τα «τελευταία κομμάτια». Αυτή είναι η ειδικότητά μου. Αλλά αυτό το κομμάτι νοιώθαμε ότι ήταν περισσότερο ‘τελικό’ από τα υπόλοιπα: ο άντρας και η γυναίκα να κοιτάνε τον δρόμο στον ορίζοντα, αβέβαιοι για το που ακριβώς είναι και γιατί και επίσης αβέβαιοι για το που καταλήγει. Σκέψεις αμφιβολίας και ελευθερίας ενωμένες σε μια παράξενη στιγμή. Η ανθρώπινη κατάσταση...

Θα μπορούσες να ονοματίσεις τις βασικές σας επιρροές για την τελευταία σας δημιουργία;
Άκουγα πολύ Springsteen προτού γράψω τα τραγούδια, όπως και κατά την ηχογράφηση του δίσκου. Κυρίως το Darkness On The Edge Of Town. Αυτό το άλμπουμ είναι τόσο εμπνευσμένο. Αυτή η καθαρότητα της πρόθεσης, και η τόσο παθιασμένη ιστορία για το πώς αυτό δημιουργήθηκε. Όποτε πίστευα ότι δούλευα σκληρά, σκεφτόμουνα τον συγκεκριμένο δίσκο. Ο Springsteen έγραψε 70 τραγούδια γι’ αυτόν, και ξόδεψε αρκετά περισσότερο από έναν χρόνο ηχογραφώντας τον. Ακόμα, οι Triffids. Το Born Sadly Devotional παραμένει ένα από τα πλέον αγαπημένα μου άλμπουμ όλων των εποχών, και ο wide-screen ήχος του υπάρχει και στο Dustland. Ο Paul Austin, ο καινούργιος μας κιθαρίστας, είναι επίσης ένας μεγάλος φαν των Traffic, και μου έστειλε το box set που κυκλοφόρησαν σαν δώρο. Το άκουγα ανελλιπώς για έξι μήνες. Ωστόσο, οι λιγότερο εμφανείς επιρροές είναι το dubstep καλλιτεχνών όπως ο Burial, ή η old-school dub του Lee “Scratch” Perry ή του Adrian Sherwood. Έχω ακούσει τόνους τέτοιου υλικού τον τελευταίο χρόνο, και γνωρίζω ότι υπάρχουν σημεία όπου ξεγλίστρησε στα ηχοτόπια του Dustland. Μπορείτε να το ακούσετε στα ντραμς, στο μπάσο και ορισμένες φορές και ακόμα σε μικρές ηχητικές λεπτομέρειες οι οποίες απλώνονται σε ολόκληρο τον δίσκο.    

Θα μπορούσες να μας πεις την ιστορία πίσω από το Dustland; Πιστεύεις ότι οι οικονομίες που βασίζονται κυρίως στον καπιταλισμό, σταδιακά μετατρέπονται σε Dustland; Ποια είναι η άποψή σου για τον Obama; Πιστεύεις ότι τα πάει καλύτερα από τον προκάτοχό του, και κατά ποιόν τρόπο;
Το άλμπουμ καταπιάνεται με την Αμερική, και πώς την βλέπω σήμερα. Υπάρχουν τόσες πολλές νεκρές ιδέες, και τόσο λίγη δύναμη για την αντιμετώπιση των προβλημάτων που αντιμετωπίζουμε εμείς και ο υπόλοιπος κόσμος. Συμφωνώ με τον Σλοβένο φιλόσοφο Slavoj Žižek ότι παρακολουθούμε το καπιταλιστικό σύστημα να ‘λιώνει’. Και επειδή δεν είμαι καπιταλιστής, είμαι σίγουρος ότι αυτή η διαδικασία δεν θα είναι όμορφη. Θα είναι βάναυση και  αμείλικτη. Είναι πάρα πολύ αργά και η ιδέα του να ανοικοδομήσουμε τα πράγματα ακούγεται ολοένα και λιγότερο λογική μέρα με τη μέρα. Είναι βασικό να κινούμαστε με μεγάλη ταχύτητα & σαφήνεια.  
Νομίζω ότι ο Obama έχει αποδειχθεί ότι είναι αναποτελεσματικός, φυσικά καλύτερος από την πλήρη παραφροσύνη του George Bush, όχι όμως και ο δυναμικός αρχηγός που χρειαζόμαστε. Ενώ ο Obama αντιλαμβάνεται τα προβλήματα που αντιμετωπίζει ο κόσμος, αντιδρά λες και τα χέρια του είναι δεμένα. Και μήπως είναι; Ο επιχειρηματικός κόσμος είναι ο πραγματικός, δυναμικός «μεσίτης». Και εδώ είναι που το κίνημα «Καταλάβετε την Wall Street» είναι ότι πρέπει. Ακολουθήστε το χρήμα και βρείτε την ρίζα του κακού. Δεν συνήθιζα να είμαι τόσο αποκαλυπτικός, αλλά είναι πολύ δύσκολο να μην είσαι σ’ αυτούς τους καιρούς που ζούμε…

Ποιά είναι η αίσθηση 30 σχεδόν χρόνια μετά την ‘γέννηση’ του συγκροτήματος; Ποιό πιστεύεις θα είναι το επόμενό σας βήμα;  
Είναι υπέροχο που έχουμε φτάσει τόσο μακριά, αλλά μόνο επειδή αγαπώ αυτόν τον δίσκο τόσο πολύ. Ειλικρινά πιστεύω ότι είναι στο ίδιο επίπεδο με τα καλύτερα πράγματα που έχουμε κάνει. Και αυτό είναι όμορφη αίσθηση… Το ότι ένα γκρουπ που έχει παίξει μαζί για τόσο πολύ, ακόμα έχει δημιουργική δύναμη. Αυτή δεν αποτελεί μια συναισθηματική ή νοσταλγική άσκηση για εμάς. Σ’ αυτό το σημείο που έχουμε φτάσει, εάν δεν μπορούμε να φτιάξουμε δυνατά άλμπουμ, τότε δεν πρέπει να κάνουμε απολύτως τίποτα. Το επόμενό μας βήμα; Να κάνουμε περιοδεία και ύστερα αισίως να ξεκινήσουμε να σχεδιάζουμε την καινούργια μας ηχογράφηση. Μας πήρε τόσο πολύ δουλειά για να ξανασμίξουμε, οπότε θα ήμουν ανόητος να το βάλω στα πόδια για άλλα έξι χρόνια.   

Επισκέπτεσθε την Ελλάδα για ακόμα μια φορά για δυο συναυλίες στις 27 & 28 Γενάρη (Θεσσαλονίκη και Αθήνα αντιστοίχως). Τι να περιμένουμε από εσάς αυτήν τη φορά;
Είμαστε πραγματικά χαρούμενοι που επιστρέφουμε. Το ελληνικό κοινό είναι πάντα πολύ γενναιόδωρο απέναντί μας. Θα παίξουμε φυσικά πολύ υλικό από τον τελευταίο δίσκο, αλλά και πολλά αγαπημένα του κοινού. Δεν θα είναι μια μικρή συναυλία!