Λίγες ημέρες πριν το επίσημο φινάλε της «End Is Near» περιοδείας των Cyanna με την καταληκτική τους εμφάνιση την Παρασκευή 18/3/2011 στο Κοο Κοο, o John Citizen είχε μια μακροσκελή και ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα συζήτηση  με τους Nick Sid & Spyrea Sid, τα 2/5 της μπάντας. Πίνοντας γαλλικό καφέ κι ακούγοντας το «Ultra» των DM, οι αφοί Σιδηρόπουλοι απέδειξαν για μια ακόμη φορά ότι εκτός από εξαιρετικοί καλλιτέχνες, είναι και συνειδητοποιημένα, σκεπτόμενα άτομα με ενδιαφέρουσες απόψεις γύρω από τα ελληνικά μουσικά δρώμενα και όχι μόνο. Ιδού λοιπόν τι απάντησαν:



Για την εμπειρία τους από την 2μηνη περιοδεία στην επαρχία που μόλις τελείωσε:
Γενικά η περιοδεία πήγε καλύτερα από ότι περιμέναμε και βοήθησε και στο δέσιμο της μπάντας ακόμα περισσότερο. Αλλά πολύ μπουζούκι ρε φίλε, πολύ μπουζούκι! Σχεδόν το 95% ακούει μπουζούκι… κι όπου δεν υπάρχουν φοιτητές, πάμε στο 99%. Στα Τρίκαλα -πόλη 30.000 κατοίκων– υπάρχουν 300 «Σπαρτιάτες» που  μας λέγανε «νιώθουμε σαν να είμαστε πρόσφυγες» σε επίπεδο μουσικών ερεθισμάτων… δεν υπάρχουν καν δισκοπωλεία για να βρουν cd. Ένα δισκάδικο υπάρχει μόνο που φέρνει τέτοια μουσική κι αυτός που το έχει, άνοιξε και κλαμπάκι για να μπορεί να φέρνει μπάντες και να παίζουν εκεί, γιατί αλλιώς δεν γινόταν!

Για το κοινό της επαρχίας και την υποδοχή που τους επεφύλαξε:
Το καλό είναι ότι οι λίγοι «δικοί μας» που είναι εκεί, εκτιμάνε περισσότερο τα live, είναι σαν τους Έλληνες της διασποράς, τα σπάνε πραγματικά, γιατί είναι διψασμένοι. Παίξαμε μπροστά σε 35 άτομα, παίξαμε μπροστά και σε 150, αλλά και στις δύο περιπτώσεις, ήταν προσηλωμένοι, ακούγανε. Και παίξαμε και σε ωραίες σκηνές, όχι μεγάλες σαν το Gagarin, αλλά πολύ ωραία στημένες, σε μαγαζιά που δεν έχει η Αθήνα. Δεν υπάρχουν πολλά λαϊβάδικα στην Αθήνα, σαν το BOX για παράδειγμα, στα Γιάννενα. Ή όπως αυτό στην Καβάλα, σε κάτι παλιές αποθήκες καπνού, που τις έχουν διαμορφώσει πολύ ωραία.

Για την επερχόμενη καλοκαιρινή εμφάνιση στο φεστιβάλ “Elevation 2011” στη Βουλγαρία και το bachelor party που θα προηγηθεί, μιας και ο Nick Sid  παντρεύεται την επόμενη του live (πρώτη δημόσια ανακοίνωση – αποκλειστικότητα του Stereoworld!):
Στις 24 Ιουνίου το μεσημέρι (15.15) θα παίξουμε στο Ruzlog της Βουλγαρίας ένα 45λεπτο σετ, πριν τους Hurts, Metropolis DJs, Dog Eat Dog, Parov Stelar, 30 seconds to Mars και άλλους που δεν έχουν ανακοινωθεί ακόμα. Και μετά φεύγουμε αμέσως για Θεσσαλονίκη οδικώς – ευτυχώς είναι σχετικά κοντά – για να προλάβει ο Νίκος να πάρει το αεροπλάνο για Αθήνα, γιατί την άλλη μέρα έχει «κρεμάλα»!!! (γέλια) .. οπότε το bachelor θα το κάνουμε την προηγούμενη, γιατί μετά το live δεν προλαβαίνουμε!

Για την εμπειρία τους από προηγούμενες εμφανίσεις στο εξωτερικό:
Έχουμε ξαναπαίξει εκτός Ελλάδας, στην Ελβετία και στη Γερμανία: δύο φορές το 2007 μετά τη νίκη μας στο Soundwave και μία πέρσι, στη Λοζάννη, στη Γιορτή της Μουσικής. Και τις τρεις φορές το ευχαριστηθήκαμε, αν και δεν ήταν όλες μπροστά σε πολύ κόσμο. Άλλη η νοοτροπία του ευρωπαϊκού κοινού, παρακολουθεί με προσοχή αν του αρέσεις κι ας μην σε ξέρει κι ας μην είσαι «όνομα»… από την εμπειρία μας, μπορούμε να πούμε πως το αθηναϊκό κοινό, είναι το πιο δύσκολο που έχουμε συναντήσει, φέρεται σαν να σου κάνει χάρη. Στο εξωτερικό είναι πιο ανοικτό το κοινό, πιο καλοπροαίρετο.

Για τον διαγωνισμό «Next Big Thing» του γνωστού αμερικάνικου indie site “AlternativeΑddiction.com” και το πλασάρισμα στην τετράδα:
Κάθε μήνα, αυτό το site δέχεται αιτήσεις από μπάντες από όλο τον κόσμο και καταρτίζει την καλύτερη 10άδα. Μετά καταλήγει στους 4, μετά στους 2 και ο πρώτος κερδίζει τον τίτλο «next big thing» του μήνα. Εμείς το Φεβρουάριο του 2011 φτάσαμε στην τετράδα, γεγονός που θα το χαρακτηρίζαμε ως σημαντική κατάκτηση, γιατί ήμασταν η μόνη μπάντα εκτός Αμερικής, Αγγλίας και Αυστραλίας, χωρίς μητρική γλώσσα την Αγγλική δηλαδή.

Για τη σημειολογία του τίτλου του album, που μοιάζει προφητικός:
Ο συνειρμός είναι ο εξής: το “end is near” στα κουπλέ μιλάει για τους ανθρώπους, τους χαρακτήρες στους οποίους είναι αφιερωμένο το άλμπουμ και για τους οποίους, κατά κάποιο τρόπο, έρχεται ένα τέλος εποχής: για να επιβιώσεις σήμερα, δεν μπορείς να είσαι πολύ συναισθηματικός, πολύ αληθινός, πολύ ειλικρινής, δεν μπορείς να είσαι ποιητής. Πλέον, η εποχή αυτή «της αθωότητας» τελειώνει, έρχεται μια πολύ σκληρή περίοδος, όπως και να το δεις: είτε περιβαλλοντολογικά, είτε με όρους παγκόσμιου υπερπληθυσμού, είτε με όρους παγκοσμιοποίησης και τα παγκόσμια κέντρα εξουσίας που θέλουν να τα ελέγχουν όλα. Δεν είναι εντελώς απαισιόδοξο αυτό, αν τα βλέπαμε τελείως μαύρα, θα λέγαμε «end is here». Είναι κάτι σαν προειδοποίηση, μια παρατήρηση.

Για το τι εγκυμονεί το μέλλον:
Τα πάντα είναι πιθανά. Μπορεί να πάμε κατά διαόλου, μπορεί να ζήσουμε σκηνικά τύπου «demolition man», να κάνουμε sex με στολές και κράνη, όπως στις ταινίες επιστημονικής φαντασίας, να ζούμε σε αποστειρωμένα περιβάλλοντα, να μην τρώμε, να μην καλλιεργούμε. Ήδη στην Αμερική - πιλοτικά σε ορισμένες πολιτείες - έχει απαγορευτεί να φυτεύεις λαχανικά στον κήπο σου, με πρόσχημα την μετάδοση ιών. Θα δούμε…

Για τις δισκογραφικές εταιρίες:
Τόσα χρόνια πουλούσαν σκουπίδια και μόλις έσκασε το internet, τις πήρε η κάτω βόλτα… Ας σκεφτόντουσαν καλύτερα όταν στα 90ς σερβίρανε boy-bands με το κιλό… αλλά και  στα 00ς δεν βάλανε μυαλό, συνεχίσανε δέκα χρόνια με τα σκυλάδικα και τα μπουζούκια. Μιλάμε για την μουσική βιομηχανία, όχι για την «βιοτεχνία», τις μικρές δισκογραφικές λίγων ρομαντικών που κάνουν το χόμπυ τους, αυτοί είναι ήρωες και πάντα θα είναι. Και δεν μιλάμε για το μπουζούκι ως μουσικό όργανο. Μπουζούκι κράταγε κι ο Χιώτης αλλά τώρα το έχουν βιάσει! Μιλάμε γι’ αυτό το σκύλο-ποπ, το σύστημα «μπουζουκερί-τραπέζια-γαρύφαλλα» που σπρώχνει το σκουπίδι. Αλλά τώρα με το internet, που με ένα «κλικ» ο πιτσιρικάς έχει την επιλογή, την πάτησαν και καλά να πάθουν.

Για την συνεργασία τους με την Sony:
Η Sony ήταν η πιο σοβαρή εταιρία από όλες όσες μιλήσαμε μετά την νίκη μας στο Soundwave το 2007. Τους πήγαμε το «Just a crash» έτοιμο και το δέχτηκαν όπως ήταν χωρίς να μας πουν τίποτα. Μας είπαν «φέρτε το» και πήγαμε και μάλιστα με 9 κομμάτια. Προσθέσαμε άλλα τρία αργότερα και τα δέχτηκαν εν λευκώ. Κι έτσι βγήκε και το EIN μετά. Το συμβόλαιο ήταν για δύο albums οπότε τώρα είμαστε ανεξάρτητοι. Αλλά αν έχουμε πρόταση από την Sony με τους ίδιους όρους, θα ξαναπάμε. Αλλά κι αν δεν τα βρούμε με μεγάλη εταιρία, μπορεί να τα βρούμε με μικρή. Κι αν δεν τα βρούμε ούτε με μικρή, θα το βγάλουμε μόνοι μας. Όπως και να έχει, εμείς album θα ξαναβγάλουμε.

Για την Ελλάδα, την περιρρέουσα κατάσταση & το δίλλημα «μένεις ή φεύγεις;»:
Η σύγχρονη Ελλάδα που ζούμε είναι δημιούργημα της δεκαετίας του 1980, είναι το δημιούργημα της μεταπολίτευσης, το δημιούργημα μιας πρασινομπλέ παπάρας: της απλοποίησης, της τεμπελιάς, του συνδικαλισμού, των απεριόριστων παροχών, των διεφθαρμένων πολιτικών, της οικογενειοκρατίας, των ημετέρων... Η Ελλάδα έχει πρόβλημα. Και βρίσκεται σε μια διαρκή εμφύλια διαμάχη. Το ιδανικό κάτω από αυτές τις συνθήκες, θα ήταν να μπορούμε να δουλεύουμε στο εξωτερικό χωρίς να φύγουμε: να πηγαινοερχόμαστε, χωρίς να έχουμε μεγάλη εμπλοκή με το «σύστημα», να πληρώνουμε τους λογαριασμούς μας και μέχρι εκεί. Χωρίς να μας αρέσει, συνειδητοποιούμε ότι ζούμε σε ενδιαφέροντες καιρούς κι είμαστε περίεργοι να δούμε πως θα αντιδράσει το «ελληναριό του φραπέ» στο κύμα που έρχεται… Πιστεύουμε ότι θα χυθεί αίμα στο τέλος…

Τι θα έκαναν, αν είχαν στη διάθεσή τους ένα «μαγικό ραβδάκι» μιας χρήσης: θα εξοφλούσαν το Δημόσιο Χρέος;
Όχι, θα αλλάζαμε το εκπαιδευτικό σύστημα, από το δημοτικό μέχρι το λύκειο. Άμα δεν αλλάξει η παιδεία, θα συνεχίσουν να ψηφίζουν τα ίδια κι αν συνεχίσουν να ψηφίζουν τα ίδια, θα συνεχίσουν να κυβερνούν οι ίδιοι και θα ξαναδημιουργήσουν τα ίδια προβλήματα. Για να φύγουν όλοι αυτοί, πρέπει να ξυπνήσει ο λαός, αλλά όχι στα 30 ή τα 40 αλλά στα 5, στα 6, όταν αρχίσει να μιλάει ελληνικά. Οπότε η αλλαγή πρέπει να αρχίσει από το δημοτικό…