Ο Roky Erickson είναι ένας εναπομείνας ζωντανός θρύλος και σε αυτό δε χωράει καμιά αμφισβήτηση. Η καρδιά (φωνή, κιθάρα, φυσαρμόνικα και συνθέτης) των 13th Floor Elevators χτυπάει ακόμη στις μέρες μας, κάτι που έμοιαζε απίθανο μερικές δεκαετίες πριν. Όλοι θεωρούσαν πως δε θα άντεχε, καθώς οι καταχρήσεις και τα ψυχολογικά - προσωπικά δράματα φαίνονταν σαν ένα βουνό ανίκανο να κατακτηθεί.
Μετά από ένα διάλειμμα μακράς διαρκείας, παρέμεινε σε ψυχιατρική κλινική (1968-1972), ενώ είχε διαγνωστεί ότι έπασχε από παρανοϊκή σχιζοφρένεια, φόρεσε πάλι τη μουσική του στολή και σχημάτισε το 1974 τους Bleib Αlien. Κατά τα φαινόμενα, ο εγκλεισμός μόνο καλό δεν του έκανε: Ο Roky βγήκε από την κλινική σε χειρότερη κατάσταση από ό,τι ήταν όταν μπήκε… Ακολούθησαν πολλές αλλαγές μελών, διάφορα demos και singles και τελικά το 1980 βγήκε το παρθενικό άλμπουμ του γκρουπ, που τελικά ονομάστηκε Roky Erickson And The Aliens, και I Think Of Demons (Roky Erickson And The Aliens) από την CBS. Την επόμενη χρονιά ο δίσκος κυκλοφόρησε από το αμερικανικό label 415 Records με τον τίτλο The Evil One.
Δέκα και πλέον χρόνια μακριά από τους τελευταίους ήχους των Elevators η μουσική τεχνολογία έχει εξελιχθεί. Ο Roky καλείται να βγάλει τα άδυτα του ψυχικού του κόσμου με κάπως διαφορετικά μέσα… και το καταφέρνει. Ο ήχος είναι κοντά στο hard rock αλλά ιδίως στο blues rock. Γλυκές και τραχιές κιθάρες συνυπάρχουν με λιτές μπασογραμμές.
Από το πρώτο κιόλας τραγούδι, Two Headed Dog, η στιχουργική και μουσική κλάση του Roky παρουσιάζεται ολόγυμνη. Όλα είναι πολύ απλά, αρκεί μια κιθάρα, μια ωραία φωνητική γραμμή και αυτό είναι όλο, απλά πατήστε το play. Οι εμμονές συνεχίζονται με τα I Think Of The Demons και Don' t Shake Me Lucifer (με διάθεση à la Rolling Stones). Συνέχεια με τα I Walked With A Zombie, μια λυρική ελεγεία συντροφικής διαθέσεως με τα τέρατα που καταπατούν το μυαλό του Roky, ενώ οι στίχοι του μόλις που ξεπερνούν τη μια σειρά (!!), και το Night Of The Vampire, ένα στοιχειωμένο psycho - standard. Η πρώτη μεριά του βινυλίου ολοκληρώνεται με το Bloody Hammer, άλλο ένα δείγμα αριστουργηματικής γραφής. Μουσική σίγουρα για κάποια b - movies, εμπνευσμένη από ατελείωτες εμμονές.
Προσπαθώντας να σκεφτώ αντικειμενικά, θα μπορούσα να πω ότι η δεύτερη πλευρά του δίσκου είναι ελαφρώς κατώτερη ποιοτικά της πρώτης, ακούγοντάς την όμως άλλη μία φορά, δεν μπορώ να υποστηρίξω κάτι τέτοιο: τα τραγούδια τα ίδια με διαψεύδουν. Το White Faces ανοίγει τον κύκλο με μια έντονη ματζόρε διάθεση με το Cold Night For The Alligators που ακολουθεί να κρατά το mid - tempo και το κοντέρ να είναι κολλημένο στα 60 χλμ/ώρα. Creature With The Atom Brain, Mine Mine Mind (απλά θαυμάσιο) και Stand For The Fire Demon ολοκληρώνουν τον εξαίσιο αυτό δίσκο κάνοντάς τον τόσο pop όσο δε θα μπορούσε να φανταστεί ποτέ ο Roky.
Η αμερικανική έκδοση περιλαμβάνει 4 τραγούδια παραπάνω (κομψοτεχνήματα) ενώ συνιστώ την τελευταία remastered έκδοση The Evil One (plus one) 2002. Αυτός, ένας από τους τελευταίους γίγαντες της rock, ζει, παίζει και τραγουδάει ακόμη. Το 2010 έβγαλε μάλιστα έναν από τους καλύτερους ακουστικούς δίσκους της χρονιάς. Η όλη παρουσία του ανθρώπου αυτού είναι μεγαλειώδης και ως τέτοια, πολύ απλά ζει και θα ζει για πάντα.
