Υπήρχε λόγος τελικά, και μάλιστα σημαντικός κρίνοντας από την ποιότητα του τελευταίου τους πονήματος, που επέστρεψαν οι «παλιοί» μας αγαπημένοι, Walkabouts. Τους είχαμε αφήσει κάπου στο 2005 περισσότερο οργισμένους από ποτέ με την κυβέρνηση - παρωδία του Bush Jr, και το «τοξικό» Acetylene…

Σήμερα, σχεδόν στην εκπνοή του 2011, η οργή τους έχει σχεδόν κοπάσει για να δώσει τη θέση της στον διαχρονικό, αν και διαφοροποιημένο, λυρισμό του συγκροτήματος. Βλέπετε, τον θυμό έχει πλέον διαδεχθεί η απογοήτευση του χαμένου στοιχήματος "Barack Obama", που μάλλον «κόλλησε» μπροστά στα μεγάλα συμφέροντα… Ας αφήσουμε όμως το πολιτικό παρασκήνιο, αφού εδώ υπάρχει θέμα σοβαρό!!

Με δυο λόγια, ότι ήταν το New West Motel για τη δεκαετία του '90, δείχνει να είναι το Travels In The Dustland, γι' αυτήν την νέα δεκαετία, που προτού καν αρχίσει, τελείωσε. Η βασικότερη διαφορά συγκριτικά με τον δίσκο του '93 είναι ότι ο «απομονωμένος» λυρισμός -εκείνος ο σχεδόν εγκλωβισμένος της ερήμου- έχει μετατοπισθεί στο σύγχρονο αστικό τοπίο, αγγίζοντας ευθέως θέματα όπως εκείνα της «Οικονομικής Κρίσης», της ανεργίας & της μεγαλειώδους κατάρρευσης του καπιταλιστικού συστήματος.

Έντεκα τραγούδια και 57 λεπτά μουσικής μαγείας κρίνονται τελικά υπεραρκετά για να χρίσουν την επιστροφή του γκρουπ σ' ένα από τα σημαντικότερα comebacks για το 2011. Μεταξύ άλλων, εξαιρετικά το opener My Diviner, με την Carla και την slide να υφαίνουν την μελωδία - παραζάλη, το αγχωτικό The Dustlands με τον Chris στο vocoder ν' ακούγεται σαν τον σαλό Προφήτη, η ποπ ουτοπία του Soul Thief, το σχεδόν trip - hop κομψοτέχνημα They Are Not Like Us, ο απαράμιλλος-η λυρισμός/νοσταλγία του Wild Sky Revelry, το μεγαλείο του desert - shoegaze (?) ύμνου Long Drive In A Slow Machine, και φυσικά το κλείσιμο με το Horizon Fade, όπου επιτέλους συναντιούνται οι Chris και Carla σ' ένα ντουέτο για το πιο ονειρώδες χάσιμο που μας έχουν ποτέ χαρίσει… Από τα καλύτερα του 2011…