Οι δημιουργικές διαφορές ήταν κάποτε η κύρια αιτία διαζυγίου για τα περισσότερα συγκροτήματα. Αυτό που λειτούργησε αρνητικά στις άλλες περιπτώσεις είναι αυτό που χαρακτηρίζει τα τέσσερα μέλη των βρετανών Heavy, και αν δεν έγινε σαφές με το πρώτο τους album Great Vengeance And Furious Fire, το The House That Dirt Built απομακρύνει κάθε αμφιβολία. Το πρώτο πράγμα που θ' ακούσετε βάζοντας το album να παίξει είναι η φράση "if you value your sanity don' t go in the house", πρέπει όμως να φτάσει στο τέλος της η ακρόαση για να καταλήξει κανείς αν πρόκειται για απειλή ή υπόσχεση.

Ο frontman Kelvin Swaby με όχημα τα «μαύρα» του φωνητικά μεταμορφώνεται συνέχεια, από James Brown σε Otis Redding και από Curtis Mayfield σε Little Richard και Screamin' Jay Hawkins, και αν η φωνή του δεν έχει ακόμα ταυτότητα έχει σίγουρα πολλή ψυχή. Το μουσικό μέρος είναι όμως αυτό που δημιουργεί σύγχυση. Σε λιγότερο από 40 λεπτά έχει γίνει ένα πέρασμα από soul, garage punk, funk, dub, reggae και rockabilly με δόση από spaghetti western. Όλα τα παραπάνω προφανώς συνδυάζονται δύσκολα, οπότε καταλήγουμε με 11 αυτόνομα τραγούδια. Απ' το πρώτο μέχρι το έβδομο τραγούδι έχουμε ό,τι πιο βρώμικο κυκλοφορεί φέτος, και ειδικά τα Oh No! Not You Again!, How You Like Me Now και Sixteen βγάζουν στην επιφάνεια την κοφτερή πλευρά των 60s. Στο δεύτερο μέρος διασώζονται το 50s groovy Love Like That και το What You Want Me To Do που μαζί με το No Time διαχέουν μέσα από τα riffs τους την εμμονή με τον Jimi Hendrix.

Οι Heavy έχουν δουλέψει πολύ καλά τις επιρροές τους αλλά όχι στο βαθμό που να τις έχουν χτίσει μέσα στα τραγούδια τους∙ σίγουρα πρόκειται για ένα album με προσωπικότητα, μόνο που είναι πολλαπλή.