Δεν έχω κάτι εναντίον των καλλιτεχνών που, έχοντας «φάει» την ζωή τους στους δρόμους θέλουν, επιτέλους να βγάλουν λίγα χρήματα. Δεν έχω κάτι εναντίον των Grammy. Δεν με ενοχλεί όταν κάποιος μουσικός που εκτιμώ αποφασίζει να γίνει εμπορικός. Τι σημαίνει άλλωστε «γίνομαι εμπορικός»; Οι Nirvana, ας πούμε, ήταν εμπορικοί. Σημαίνει ότι δεν ήταν καλοί; Επίσης, δεν έχω σίγουρα τίποτα εναντίον του Danger Mouse (θυμάμαι, ας πούμε, την θαυμάσια δουλειά του στο Mοdern Guilt του Beck). Όπως είναι προφανές από τα παραπάνω, δεν με ενοχλεί επί της αρχής η αταίριαστη συνεργασία των Black Keys μαζί του, ούτε και η σαφής προσπάθεια των τελευταίων να προσεγγίσουν ένα ευρύτερο κοινό, άλλωστε η ιδέα και μόνο να συμπεριφερθώ ως αυτόκλητος υπερασπιστής της καθαρότητας του alternative μου φαίνεται επιεικώς γελοία. Απλώς, ορισμένα πράγματα στην πράξη δεν «περπατάνε».
Πιθανόν να φταίει ότι το υλικό των Black Keys είναι σχέδον μονολιθικό, σε βαθμό που να δυσχεραίνει τις λιγότερο ή περισσότερο δημουργικές παρεμβάσεις του όποιου, ταλαντούχου, έστω, παραγωγού στο στούντιο. Ίσως πάλι το σχήμα να μην δούλεψε για τους οποιουσδήποτε συμπτωματικούς λόγους. Όπως και να έχει, η ουσία είναι μία: το El Camino είναι η μάλλον πιο αδύνατη κυκλοφορία του εξαιρετικού αυτού ντουέτου. Η συνεργασία τους με τον Danger Mouse κατέληξε σε ένα όχι κακό, αλλά πάντως σίγουρα καθόλου αξιομνημόνευτο αποτέλεσμα. Τα στοιχεία που προσέφερε ο Danger Mouse στο υλικό των Black Keys περιορίστηκαν σε ηλεκτρονικές πινελιές, άλλες φορές έντονες, άλλες λιγότερο, που, όχι μόνο από δημιουργικής πλευράς δεν προσέφεραν τίποτα το ιδιαίτερο, αλλά κάποιες στιγμές έκαναν τα πάλαι ποτέ βρώμικα blues τους να ηχούν έως και σαν AOR. Φυσικά η αποτυχία δεν είναι ολοκληρωτική: τα Lonely Boy, Dead And Gone και Hell Of A Season, ας πούμε, είναι κομμάτια που ακούγονται ευχάριστα. Το Stop Stop, που φλερτάρει με την soul είναι επίσης συμπαθέστατο. Από την άλλη όμως, η καλύτερη στιγμή του δίσκου είναι σίγουρα το Little Black Submarines, εθιστικό παρά την απελπιστικά παλαιολιθική rock αντίληψή του, δηλαδή το κομμάτι ακριβώς, στο οποίο ο Danger Mouse  δεν έβαλε καθόλου το χέρι του (όχι εμφανώς, τουλάχιστον). Ευτυχώς, ακόμη υπ’ αυτές τις συνθήκες, απλή ακρόαση του δίσκου δεν αφήνει αμφιβολία ότι οι κ.κ. Auerbach και Carney δεν ξέχασαν να γράφουν μουσική. Αναμένοντας την επόμενη συνάντησής μας λοιπόν...