Σχεδόν δύο χρόνια μετά το - προφητικό όπως αποδείχθηκε - «End is Near», οι «fantastic 4»  (που στην πορεία έγιναν 5) ξαναχτυπούν. Και το κάνουν με το δικό τους ιδιαίτερο τρόπο, αλλάζοντας και το ύφος και τον τρόπο: «ένας δίσκος αλλιώς», μια δικιά τους, ανεξάρτητη παραγωγή σε βινύλιο (αριθμημένα συλλεκτικά αντιτύπα του οποίου θα έχουν την ευκαιρία να αποκτήσουν πρώτοι, όσοι παρευρεθούν στη συναυλία στο 6 Dogs (15/03/2012), αφού θα δίνεται στην είσοδο μαζί με το εισιτήριο),  υλοποιώντας, όπως μου είπε ο Spyreas Sid, το «όνειρο που είχαμε πριν 10 χρόνια, όταν ηχογραφούσαμε το πρώτο μας demo». Και μπορεί να τους πήρε λίγο παραπάνω, αλλά τα κατάφεραν μια χαρά!

Όσον αφορά στο ύφος, σε αντίθεση με τις 2 προηγούμενες, πιο ηλεκτρονικές δουλειές τους, ο ήχος αυτή τη φορά είναι κυριολεκτικά «undressed»: καθαρά οργανικός, φυσικός, συνειδητά απογυμνωμένος από «φτιασίδια», γδυτός τελείως, με τη μουσική να «μπαίνει πιο μπροστά από την παραγωγή» και να ξεδιπλώνεται μέσα από ακουστικές κιθάρες & πιάνο και χρήση παραδοσιακών μουσικών οργάνων, όπως ο μπαγλαμάς και η μάντολα, στοιχεία που σε συνδυασμό με τις blues-rock αναφορές και τα εκφραστικά, γεμάτα ψυχή και πάθος φωνητικά, προσδίδουν μία ξεχωριστή unplugged αισθητική στο δίσκο.

Πιο ήρεμοι αυτή τη φορά, πιο κατασταλαγμένοι, πιο νηφάλιοι και πιο σοφοί, οι Cyanna δείχνουν πιο έτοιμοι από ποτέ και διατεθειμένοι – κατά δική τους ομολογία – «να ξεγυμνωθούμε, να φανούν οι επιρροές μας, να φανούν τα χέρια μας και οι φωνές μας, να φανεί η καταγωγή και οι ρίζες μας, η πικρία και ο σαρκασμός μας». Και ταυτόχρονα, δηλώνουν πρόθυμοι «να το πάμε και παραπέρα, να βγάλουμε ένα κανονικό album με την ίδια γήινη προσέγγιση, ίσως με λίγο περισσότερο γκάζι και βρωμιά και μάλιστα σύντομα, φέτος, παρά το γεγονός ότι συνθήκες είναι αντίξοες για οποιονδήποτε παράγει το οτιδήποτε σε αυτή τη χώρα, ειδικά όταν το κάνει μόνος».

Τα λόγια τους αντηχούν στα αυτιά μου, καθώς ακούω ξανά και ξανά αυτό το  4-track mini album – προπομπό, όπως οι ίδιοι δηλώνουν, της επόμενης δουλειάς τους που αναμένεται το φθινόπωρο του 2012. Κι αισθάνομαι ότι όλα τα κομμάτια τους έχουν ψυχή, ότι είναι ζωντανά και σκεπτόμενα, ότι αναπνέουν… κι αν θα έπρεπε αναγκαστικά να ξεχωρίσω ένα κομμάτι, αυτό θα ήταν το «I am cannibal» με τα εξαίσια «βρώμικα» φωνητικά στο κουπλέ. Αν και δεν είμαι βέβαιος, γιατί όλα μου αρέσουν τόσο πολύ τελικά… Το μόνο σίγουρο είναι ότι δεν μπορώ παρά συμφωνήσω με τον front-man του συγκροτήματος που δηλώνει: «παρ’ ότι είναι ένας επιτηδευμένα από-ηλεκτρισμένος ήχος, χωρίς τις παραμορφώσεις που λατρεύουμε,  είναι μάλλον ότι καλύτερο έχουμε κάνει». «Μέχρι τώρα», θα πρόσθετα εγώ, γιατί έτσι όπως το πάτε, παλικάρια, τα καλύτερα μας τα επιφυλάσσετε για τον Σεπτέμβριο…