Παρά το γεγονός ότι οι Cure, μετά το Wish του 1992, έχουν περιορίσει τη μουσική τους παραγωγή σε ένα δίσκο ανά τετραετία, δεν έλειψαν ποτέ από το live circuit, δείχνοντας ιδιαίτερη προτίμηση στα καλοκαιρινά φεστιβάλ. Σε ένα από αυτά εμφανίστηκαν πριν μερικούς μήνες, στο ανερχόμενο Bestival που διεξάγεται στα τέλη του καλοκαιριού στο Isle of Wight, απέναντι από τη νότια αγγλική ακτή. Η εμφάνισή τους αυτή ηχογραφήθηκε και κυκλοφορεί ως διπλό CD,  τα έσοδα του οποίου διατίθενται για φιλανθρωπικό σκοπό (στο Isle of Wight Youth Trust).
Αν και το Bestival Live 2011 αποτελεί το 5ο live άλμπουμ των Cure, είναι το πρώτο που περιέχει ολόκληρο το set μιας συναυλίας τους (μιλάμε για σχεδόν 2,5 ώρες!)  γεγονός εξαιρετικά ευχάριστο στην παρούσα περίπτωση, καθώς, με την εξαίρεση του The End of the World από το “The Cure” του 2004 και των The Only One και The Hungry Ghost που προέρχονται από τον τελευταίο studio δίσκο τους, 4:13, όλα τα υπόλοιπα χρονολογούνται από το Wish και πίσω, τη χρυσή, δηλαδή, δημιουργικά περίοδό τους. Ενδιαφέρον, για τους οπαδούς τους, έχει η επανεμφάνιση στο set τους του Caterpillar μετά από 27 (!) χρόνια live απουσίας και η επιστροφή, στη line up, του κημπορντίστα Roger O’ Donnell  που δίνει μια άλλη διάσταση στον ήχο τους, γεγονός που διαπιστώνει κανείς από τις πρώτες νότες του opening Plainsong.
Τα περισσότερα hits είναι εδώ (Lovesong, Inbetween Days, Friday I’m in Love, Lullaby, The Lovecats, Boys Don’t Cry, Close to Me, Why Can’t I Be You, Just Like Heaven, Let’s Go to Bed και Killing Another – αλλαγή τίτλου του κλασικού Killing an Arab για λόγους πολιτικής ορθότητας),όπως επίσης, δεν λείπουν θρυλικές στιγμές που προκαλούν ανατριχίλα στους παλιότερους οπαδούς τους (A Forest, Play for Today, Grinding Halt, 10:15 Saturday Night, Jumping Someone Else’s Train, One Hundred Years). Η μπάντα παρουσιάζεται εξαιρετικά δεμένη και η φωνή του, 52χρονου πλέον, Robert Smith δεν διαφέρει ιδιαίτερα από το δροσερό και συνάμα σκοτεινό «νιαούρισμα» που συνάρπαζε τους μαυροντυμένους έφηβους στα 80s. Λίγο ζορίζεται στις πιο ψηλές νότες και αλλάζει κάπως τις φωνητικές γραμμές σε κάποια κομμάτια (προφανώς έχει βαρεθεί να τραγουδάει με τον ίδιο τρόπο τα ίδια τραγούδια εδώ και τρεις δεκαετίες), αλλά είναι ο ίδιος Robert που μαγνήτισε μια ολόκληρη γενιά.
Το Bestival Live 2011 είναι ένα εξαιρετικό live άλμπουμ που χρησιμεύει τόσο ως μάρτυρας μιας πολύ μεγάλης μπάντας σε σπουδαία φόρμα, όσο και ως greatest hits. Δεν ξέρω πολλές ζωντανές ηχογραφήσεις που πετυχαίνουν και στα δύο επίπεδα με τόσο μεγάλη επιτυχία.