Οι Subways είναι γνωστοί στη χώρα μας από το εμβληματικό Rock ‘n ‘Roll Queen για χάρη του οποίου έχουν χυθεί τόνοι μπύρας στα indie dancefloors. Διεθνώς είναι γνωστοί για τις προσδοκίες που είχαν δημιουργήσει με το ντεμπούτο τους Young for Eternity (2005), όταν πολλοί τους είχαν χαρακτηρίσει ως τη βρετανική απάντηση στους White Stripes και για τις παθιασμένες συναυλίες τους.
Ο δεύτερος δίσκος τους, All or Nothing (2008), θεωρήθηκε ανώτερο από το ντεμπούτο τους και απέσπασε σε γενικές γραμμές πολύ καλές κριτικές ως ένα άλμπουμ που εξέλιξε αρκετά τον απλό, βασισμένο σε τρία ακόρντα, ήχο τους και ανέδειξε τον εκρηκτικό, φτιαγμένο για live, χαρακτήρα της μουσικής τους. Ο τρίτος δίσκος είναι πάντα δύσκολο εγχείρημα, διότι για αρκετά συγκροτήματα μπαίνει το ζήτημα της εμπορικής καταξίωσης.  Οι Subways φαίνεται πως βαρέθηκαν να αποθεώνονται μόνο στα καλοκαιρινά festival, όπου ωθούσαν χιλιάδες νέους σε ανελέητο «χτύπημα», και αποφάσισαν να κυριαρχήσουν (στο μέτρο του δυνατού) στα charts. Για το λόγο αυτό επιστράτευσαν τον πασίγνωστο παραγωγό Stephen Street (Morrissey, Blur, Kaiser Chiefs) για να στρογγυλέψει τον ήχο τους και να τους βοηθήσει να αναδείξουν την πιο εμπορική τους πλευρά.
Όπως συμβαίνει πολλές φορές σ’ αυτές τις περιπτώσεις, όταν ένας κλασικός pop παραγωγός συναντά ένα «αυθεντικό» και αυθόρμητο ροκ συγκρότημα χωρίς κάποιο ιδιαίτερο βάθος (διότι, ας μη γελιόμαστε, οι Subways  δεν ήταν ποτέ το πιο ψαγμένο συγκρότημα του πλανήτη), το ευνουχίζει μουσικά. Κι επειδή οι Subways δεν είχαν ποτέ το ειδικό βάρος και διέθεταν μόνο την ανεπιτήδευτη ορμή και το ροκ αυθορμητισμό τους, ο Street τους μετέτρεψε σε wannabe pop καρικατούρες με «δυνατές» κιθάρες. Τα κομμάτια ακούγονται «πλαστικά», με βεβιασμένα ρεφρέν φτιαγμένα για στάδια και μονότονα, ανέμπνευστα riffs. Διασώζονται το διασκεδαστικό 60s remake, I Wanna Dance With You, το Popdeath που θυμίζει λίγο Ash των 90s και το Down Our Street που «μυρίζει» Wonder Stuff και αποκαλύπτει μια απρόσμενα χαριτωμένη και poppy πλευρά του συγκροτήματος.
Οι Subways  με το Money and Celebrity ήθελαν να φτιάξουν ένα δίσκο που (υποτίθεται ότι) θα στηλίτευε τον τρόπο ζωής των διάσημων, την ίδια ώρα που γίνεται εμφανές από τις προθέσεις του άλμπουμ πως κατ’ ουσίαν επιδιώκουν να γίνουν ακριβώς σαν αυτούς που κράζουν. Η υποκρισία δεν είναι ποτέ καλός σύμβουλος.